a da yavaş-yavaş qaralırdı. Uzun müddət gəzəndən sonra uzaqdan qışqırıq səsləri eşitməyə başladım. Ya yaxınlarda bir yerdə kimlərisə kəsirdilər, ya da ki ora səhər şeflə getdiyimiz lunapark idi. Səslərin gəldiyi yerə doğru getməyə başladım. Zombilər olsa da olar, anlaşardıq biz onlarla.
Amma haqlı idim, getdiyim yer “Diləyin məkanı” idi. Hava qaranlıq olanda daha maraqlı görünürdü. Qışqırıq səsləri daha çox idi. Bütün qorxaqlar yığımışdılar yenə. İçimdən hamısını boğmağ gəlirdi. Başlarını tutub dəmirlərə vurmaq, qanlarını axıtmaq, karuselin ən yüksək yerindən təpəsi aşağı atmaq..
...Qolumun ağrısı daha çox artırdı. İnsanlar da yavaş-yavaş azalırdı. Saat neçə idi ki görəsən? Mən burda neçə saatdı belə boş-boş oturub qorxaqları öldürmək fantaziyaları qurmuşdum? Havanın sərinləşdiyi və lunaparkın tənha bir tərəfində yalnız oturub bütün gecə burda neyniyəcəyimi fikirləşdiyim an arxadan xəbərim olmadan səssizcə yaxınlaşan biri çiynimə toxundu.
Kim idi ürəyimi ağzıma gətirən bu şərəfsiz?!
Arxaya çevrilib baxanda məni tapanın sarışın bir şey olduğunu gördüm. “Hey” dedi incə səslə.
-Carlos, sən necə tapdın məni?
-What are you doing here? We have looked for you.. (Sən burda neyniyirsən? Səni axtarırdıq..)
-Sənə düz eliyib it adı qoyublar, iy bilib gəlmisən bura diyəsən.

Heç nə deməyib, məni otelə apardı. Girişdə bizimkilər sırayla düzülmüşdülər. Mamam görən kimi boynuma atdandı.
-Diləəək, hardaydın sən qızım, saat 3-dü!
-Ma, boğmasan deyərəm.
-Hara getmişdin sən?
-Gəzməyə çıxdım, sora itirdim yolu. –Şef ən uzaqda durub kənardan qaşqabaqla baxırdı.
-Gəl, çıxaq otağına. Üst-başının halı nədi belə? Sən neynəmisən axı ay pinti..
Mamamın gözəl sözlərinin müşaiyəti altında otağa çıxdıq. Amma gözümü şefdən çəkə bilmədim. Niyə elə baxırdı ki? Həm də Carlos hardan bilirdi ki mən orda ola bilərəm? Bunu bilsə-bilsə Şef bilərdi..
Səhər oyananda saat 10 idi. Mən niyə gec yatanda tez dururam ki? Mamamın “anormal” sözünə bu məqamda qatılıram. Aşağı