düşəndə mamamın kimnənsə yemək yediyini gördüm. AA! Xanım Fen idi o! Bizim şefin mamıçkası! Aha! Komediya başlıyır..
Yanlarına yaxınlaşdım, xanım fen məni görən kimi qışqırıq haraya başladı...
-Diləəək. Canım mənimm. Gör nə vaxtdı səni görmürəm. Ay necə darıxmışdım, gəl qucaqlıyım səni bir. –deyib yapışdı.
-İnan, Ayla xala, mən də səninçün dəhşət darıxmışdım. Bir qarışqanın yuvasıyçun darıxdığı qədər.
-Ay, ahahah, ölürəm də bu qızın sözləriyçün. Necəsən, gözəlim? Xoşuna gəldi buralar?
-Gələndən buranın bütün manyaklarıyla tanış olmuşam, niyə də xoşuma gəlməsin.
-Bizimkilər kimi deyillər düzdü amma öyrəşərsəən.
-Saçlarınız da çoox gözəl olub, “inanılmaz” görünürsüz, Ayla xanım.
-Ah, doğurdan? Sən deyirsənsə inanıram, əsas məsələ...
-Saçlardı! –deyib şit bir şəkildə gülümsədim. Bu qadının gözü saçdan başqa bir şey görmürdü. Şefin qara saçlarının suyunun hardan gəldiyi bilindi. Doğurdan harda idi o? Yenə gözdən itmişdi. Mətbəxə yoxlamaqçun getmək istədim amma xanımlar məni mənasız söhbətlərinə qoşdular. 10 dəqiqə ərzində yanlarında dayanıb “canım, gözəlim”li söhbətlərdən sonra nəhayət məni burdan qurtaracaq biri gəldi. ŞEF!
-Öməər, gəl oğlum. Siz yəqin tanış olmusuz da?
-Olmuşuq, Şef Öməri tanımamaq olar? Özünü gücnən tanıttı, sağolsun.
-Sənin həyasızlıqların sayəsində.
-Ay aahahahah, nə yaxşı da mehriban olublar. –bunun yersiz gülməkləri də adamı lap əsəbləşdirirdi.
-Dilək, sən də otur yemək ye də. –mamam can alıcı təklifi etdi nəhayət.
-İcazənizlə mən Diləyə bu gün mətbəxdə yemək verəcəm.
-Həə, gələndən ən böyük arzumdu. Getdik, düş qabağıma. –deyib mətbəxə qaçdıq. Şef məni işkəncədən qurtarmışdı. SuperŞef.
-Böyük dərddən qurtardınız məni, Şef, təşəkkürlər.
-Dəyməz. -əlində hazırladığından başını qaldırmadan narazılıqla danışırdı.
-Sənin maman niyə bu qədər gülür?
-Xoşu gəlir, yəqin.
-Bəzən boş yerə gülür amma. Mamandı nədi, mən düzünü deyirəm bilirsən.
-.....
-Sənə nolube?! Dünəndən mısmırıqlısan. Bu nə