Buranın sahibi???
-Hə, atası bu otelin sahibidi. Nə yaxşı gələn kimi tanış olmusuz.

Gülən xanımların nə dediyinə fikir vermədən ordan durub getdim. Beynim qarışmışdı. Carlosla Şef bir-birini illərdi tanıyırdılar. Aha, bunu özləri də demişdilər. Deməli aralarında mavişlik bir əlaqə yox idi. Buna əmin deyiləm hələ də amma deyək ki belədi. Bəs bu nə təsadüf idi ki, Carlos samalyotda qarşıma çıxmışdı, yanımda oturmuşdu. Şeytan üçbucağına düşmüşəm?! NƏDİYE BU?!
Belə fikirləşə fikirləşə fırlandığım an qarşıdan gələnlə toqquşdum.
-Heey!
-Fürsətçiii!!
-What?
-Vat yoxe sən nə iş çevirirsən?! Hə?! Neynəməyə çalışırsan?! Məqsədin vatdı?!! -necə qışqırmışdımsa Şef səsimə gəlmişdi. Qolumdan tutub məni sakitləşdirməyə çalışırdı amma nə faydaa.. Qolunu itələyib bu səfər də ikisinin üstünə hücum çəkdim:
-Sən heç danışma! Bu nə oyundu?! Siz neyniyirsiz?!
-Nə oyune?! Nə danışırsan sən?!
-Sən bu çürük bananı illərdi tanıyırsan!
-Dərdin budu?
-Yox! Bunun atası bu otelin sahibidi!
-Nolsun?
-Mənnən eyni samalyotda idi!
-Nooolsun axı?
-Doğurdan, nolsun ki? Ama yoxe. Mənim başımı qatma! Burda nəsə var! Mən boş yerə əsəbləşməmişəm. Yüz faiz təsadüf deyil bu. Siz nəsə iş çevirirsiz. Amma tutacam. Qaça bilmiyəcəksiz! Sən nə baxırsane elə? Gözlərini açıb nə boyda yenə. Qanmadın hə?
-Does she know? (O bilir?)-çaşbaş qalmış Bananoviç Şefdən nəsə soruşdu. Şef də başını yelləyib yox demək istədi.
-Nə dedi o?
-Soruşdu ki bu qız dəli olub?!
-Get nənəvi aldat. Sizin oyununuzu üzə çıxaracam mən baxarsız.
Yuxarı çıxıb əsəblə otağıma gedirdim ki, xanımlar məni saxladı və ikinci dəfə bəlaya düşdüm.
-Diləək. Ay, ürəyin sıxılmır bütün gün burda? Gəl gedək bizlə alışverişə.
-Burda qalsam dəli olacam. Sizlə gəlsəm dəlixanalıq olacam amma neyniyim, heç olmasa dəlixanada baxanım olar. Siz düşün, gəlirəm, Ayla xala.

Xanımlarla alışverişə gedirdik. O qədər də qorxulu olacağını düşünmürdüm. Mamamla tək olsaydıq, stress dolu bir gün olardı.