ın belə.
-Onu ancaq şeflər geyinir. Az danış. Al bunları doğra.
-Əlimi kəssəm?
-Heç nə olmaz sənə. Yəqin qanın da yoxdu heç.
-Özünsən əə qansız.
-Çənən yox, əlin işləsin, vampir.
Yenə əcayib bir macar yeməyi hazırlıyırdı. Mənə doğratmadığı tərəvəz qalmamışdı. Elədiklərimi də bəyənmirdi heç.
-Bu xiyarı özün boyda doğrama da.
-Sənnən qohumluğu var diyə elə doğruyuram. Yad hiss eləmiyin.
-Çox danışırsan sən.
-Amma gülürsəənn.
-Sən də gülürsən. -mənasızca gülürdük. Yəqin kuxnada olan əcayib yemək iylərindən olurdu.
-Gələndən ilk dəfədi səni gülən görürəm.
-Məni ancaq azot bir oksid güldürə bilir, Şef. Yəqin buralarda labaratoriya var.
-Kimya da bilir, bravo.
-Fizika və kimya. Həyat tərzim.
-Göründüyün və davrandığın kimi deyilsən.
-Yəni 14 yox 19 yaşım var. -dedim gülüb.
Birdən arxadan dəyən yumruqla qapı açıldı. Və gələn Bananoviç. Qapıda qaşqabaqla dayanıb ciddi bir səslə dedi:
-Chef! –başıyla gəl deyə çağırdı. Chef yəqin ki, Şef demək idi. Baxdığım kinodan bilirdim çünki, onun da adı Chef idi. Amma məsləhət gördüyüm amerikan yox fransız filmi olan chef idi. Adı nəydi onun? Tapcam. Comme un chef!
Mən yenə öz-özümə danışdığım vaxt bizim azəri Şef Carlosun arxasınca getmişdi. Bunlar nə iş çevirirsə bu gün deyəcəklər mənə! Mütləq! Amma hələ ki mən xiyarlarımı doğramağa davam eliyim deyə düşünsəm də dayana bilmədim. 10 dəqiqə sora bıçağı tulluyub bayıra çıxdım. Şef tək oturub qalmışdı. Bananoviç yenə buxara çevrildi demək ki.
-Şef, noldu?
-Heç.
-Nə vaxt danışmaq fikrinə düşəcəksən?
-Otur.

Qarşısına keçib oturdum.
-Danış indi.
-Siz gəlməmişdən əvvəl mamam şəklini göndərmişdi. Mən səni tanımırdım. “Ay sən Diləkcanı görməmisən, ay dayan göndərim” filan filan dedi göndərdi. Carlos, bir də 2 nəfər də var idi yanımda, gördülər. Carlos.. Carlos dedi ki, mən o qıznan sevgili olaram.. -əllərinə baxıb danışırdı.
-Nəəəəə??!!!
-Otur, dayan hələ. Gələcəyiniz vaxtı, samalyotu filan öyrəndi. Bilet aldı.