u heç sevmədiyim şeflə yelləndiyimiz yelləncəklər belə onunla olanda maraqlı idi. İndi isə yalnızlıqdan başqa heç nə hiss etdirmirdi. Mən niyə belə yalnız idim axı? Niyə dostum yox idi? Özümdəki səhv hər nə idisə görmürdüm yəqin. Çirkin idim bəlkə? Ya da yaxşı geyinmirdim. Amma eşitdiyimə görə dostluq bunların üstündə qurulmurdu.. Bəs nəydi məndəki problem? Məni yalnız qoyan yanlış nə idi? Hamı birlikdə deyib gülürdü, mənsə birinci sinifdən tək-tənha qıraqlarda oturub kitab oxuyurdum. Uşaqları da başa düşmürdüm. Hamısı boş-boş gəzməklə əylənirdi, heç birinin heç nəyə marağı yox idi. Nə kitab oxumaq, nə kinoya baxmaq, nə idmanla məşqul olmaq.. Vaxtından tez böyümüş dediqoducu arvadlar idilər sanki. Universitetə də getməməyimin səbəbi yalnız qalacağımı bilmək idi.. Mən illərlə fotoaparatla gördüyüm hər şeyin şəklini çəkirdim və bir gün fotoqraf olacağıma inanırdım, ətrafımdakı uşaqların buna gülməsinə baxmayaraq. Onlar utancaq idilər, onlar ürəklərindən keçən sözləri deyə bilmirdilər. Yaltaqlanmağı yaxşı bacarır, hər etdikləri davadan, mübahisədən sonra bir-birinin üzünə utanmadan gülürdülər. Bəlkə də mən onları anlaya bilmirdim deyə yalnız idim. Bəlkə də mən də onlar qədər utancaq, məqsədsiz, xəyal gücü olmayan, həyatın bilinən qanunlarıyla yaşamağı seçən, heç bir marağı olmayan, qarşısındakı əngəlləri aşmağa çalışmayan biri olsaydım, yalnız olmazdım..

Yellənçəkdə öz-özümə düşündüyüm an Şefin yanıma oturduğunu hiss eləməmişdim belə.
-Diləəəək.
-A! Şef? Sən nə vaxt gəldin?
-3 dəfə çağırdım səni. Xəyalların güclüdü deyəsən oyana bilmirdin.
-Səncə məndə nə problem var?
-Necə yəni?
-Məndə olan problemləri de.
-Çirkinsən bir az.
-Ciddi deee.
-Çox ciddiyəm.
-Gülürsən. Elə problem demirəm, səhvlərimi de. Nə bilim xasiyətimlə bağlı məsələn.
-Bir az kobudsan.. Bir azz.. Yənii. Kobudsan, çox.
-Başqa?
-Ürəyindən keçən hər şeyi deyirsən, bu yaxşıdı amma qarşındakını düşünmürsən.
-Necə ki?
-Sənin dediyin sözlərdən sonra qarşındakı nə hissedər düşünmürsən