ş bekar?
-Vitrinlərə boş boş baxmaqdansa nəsə yeyək bəlkə?!
-Acmısan? Nə tez.
-Mədəm məni başa düşmür də, neyniyim.
-Get bir yerdə otur ye. Mən buralardayam, qutaranda gəlib taparsan.
-Bilirəm, burdan ayrılan deyilsən..
Frankfurtda düşüb aeroport dəyişdirmişdik, 1 saat sonra yola davam. Niyə 1 saat vaxt verilir ki? Düşən kimi minsəydik kaş. Mamama alışverişin əli boş ya da dolu fərqi yox idi. Sadəcə baxsa belə doya bilərdi.
Amma mən ac idim. Özümə bir yer tapıb oturdum, nə yeyim deyə ətrafdakı yerlərə baxırdım. Ən yaxşı iş aeroportda işləmək olardı yəqin, dünyanın bütün varlıları, məhşurları buralardan keçirdi. Bizə də tək lazım olan şey onlar deyildi?...
Mən yemək axtararkən həyati məsələlərə daldığım an Bananoviç qabağımda bitdi. Əlində də bir padnos. Üzümə baxıb gülürdü.
-Hey, I think you’ll like these. (Bunları bəyənəcəyini düşündüm.) -əlindəkiləri stolun üstünə qoydu. Hamburgerlər, kartoşkiləər.. Qabağıma bir padnos kalori qoydu, şərəfsiiizzz. Mən uşaqlığımın ən gözəl illərini arıqlamaq, diyetalar, idmanlarla keçirmişdim. İndi gəncliyimi də bunlara qurban verəcəyimi düşünürsənsə.. Haqlısan. Bir günlə heç nə olmaz.
-Nə deyirsən başa düşmürəm ama çox sağol. Ürəysən. –deyib yeməyə başladım. Elə baxıb gülürdü, mədəniyyət abidəsiydi sanki.
-But I don’t know your name. (Amma mən sənin adını bilmirəm.)
-Neym? Sənin adını qoydum da, banan.
-Banana? No. I want to know your name. Name. Youuur.. (Banan? Yox. Sənin adını bilmək istəyirəm. Ad. Səniiin.)
-Nə deyire. Adını bəyənmədin? No zad diyirsən. Minnətin olsun.
-How can I explain you.. Name. What is your name??? (Sənə necə başa sala bilərəm.. Ad. Sənin adın nədi?)
-Həə mənim adımı soruşursan sən. Adım Dilək. Neym. Dilək.
-Dilekh.
-Nə günə qoydun adımı. Diii-ləəək.
-Dilak.
-Ə ay uşağ ə. DilƏƏk.
-Dileyh.
-Cörlös. Nətərdi? Bəyəndin?
-What? Hahahhahaha. How could you say that? (Nə? Hahahhahaha. Bunu necə deyə bildin?)
-Xoşuna gəldi diyəsən. Adamda azca kompleks