olar. Onda da azca görünür ama var da.
-Bananoviç kimdi?
-Multik qehremanı.

Yarım saat sonra mamamın alışverişi bitenden sonra aeroportu artıq terk edirdik. Çıxış qapısında mamamı gözleyerken bizim Bananoviç qaça-qaça yanıma geldi.
-Give me your phone, please. (Telefonunu ver, xahiş edirem.)
-Vat?
-Telephone. Your telephone. –cibimdeki telefonumu gösterirdi.
-Bu? Neynirsen bunu?
Telefonumu alıb neyese baxdı. Sonra ordakıları oxumağa çalışdı:
-Bu.. Bu san.. Sanin uchun. –tercümeyle “Bu senin üçün” deyenden sonra elindekini mene uzatdı.
-Heeeeeeeey! Carlooooooooooos! Ahayyyy! Şirin çiyeleeeeeeey!!!!! –deyib tullandım üstüne. Ama bu defe heç yerini qırmadan ağrıtmadan. En azından men ele düşünürem. Boynuna atdanıb qucaqladım. En sevdiyim qehremanı –minions oyuncağı almışdı. Elinde de banan. Dördüncü defe gözüme girdi. AMA DAYANE!
-Aye, niye almısan bunu mene? –qucaqlamamdan özünü itirmişdi, ters sualımı eşidende başa düşmüyüb daha da beyni qarışdı.
-Dont you bring it? (Götürmürsen bunu?)
-Gözle. Ver telefonu bura. “Niye almısan bunu” Vay did yu bay it. Bax oxu bunu. –deyib tercümeni gösterdim.
-I thought you would like this. (Beyeneceyini düşündüm.)
-Neyse başa düşmedim. Ama olsun. Yaxşı elemisen. Sağol, var ol. Tenkk yuu. -elindeki Minionu aldım. Baxıb gülürdü yene.
Mamam yanımıza gelenden sonra ne bu oğlan tipli varlıq kimdi, ne de bu hediyye hardan çıxdı deye soruşmadı. Dediyim kimi çox yaxından maraqlanırdı menimle..
Nehayet bu qapalı mekandan çıxa bildik. Atam üçün gönderilen şofer maşında bizi gözleyirdi. Bizimkiler sumkaları, mamamın sonu gelmeyen çantalarını maşına yerleşdirende qapıda Carlosun maşına mindiyini gördüm. Maşın da Galenvagen. Carlosa bax sen. Açıq yaşıl parça şalvar, ağ varatnikli t-şört, belinde ağ-yaşıl çanta, qolunda kemeri rengli saat.. Modelyer uşağıdı nedi bu?
-Hey, Greta! –qapını açanda meni görüb dayandı.
-Bananoviç. -el salladım. Barmağını gösterib bir deqiqe işare eledi. İçerde

<< 1 ... 11 12 [13] 14 15 ... 50 >>