Neyniyirsen?! Uff. Bir dene sudu da. Meni niye mamamnan alışverişe mecbur eliyirsiz axı?! –men heyasızlıq saldığım vaxt çaş-baş dayanıb üzüme baxırdı. Yeqin buralarda bele üzlü adam görmüyüb hele.
-Nolub? Ne baxırsan? Başa düşmürsen yeqin dediklerimi sen de. Meni bu heyatda başa düşen var ki.
-Başa düşürem seni.
-Vaaat? Aa. Azerbaycanca danışdı!
-Vat nedi? –dedi güle-güle.
-Sen hardan bilirsene bu dili?
-Belke azerbaycanlı olduğum üçün bilirem, ola bilmez? –gülümseyirdi. Qarşıma çıxan hamı gülür bu günlerde, mende nese gülmeli deyişiklik olub göresen?
-Menim bextime bax. Öz qanımdan, canımdan bir adam tapdım bu boyda yerde, o da üstüme su dağıtdı.
-Bu otelde qaldığına göre mence paltar problemin olmaz.
-En böyük derdim odu, xeberin yox.
-“Qelbim kasıbdı” deyib felsefe qurardın da daha. –qeribe bir gülüş var idi üzünde.
-Men ağlamağı bacarmıram, bağışla.
-Gülmeyi de bacarmırsan, deyesen.
-Doğrudu, senin kimi kinayeli gülüşlerle işim yoxdu menim.
-Sene söz çatdıra bilen deyilem.
-Bax, ilk görüşden bildin. Acam men.
-Yemekleriniz gelir, xanım. –söz atanda sen sen deyir, sonra da siz. Bilmedim medeniyyetini alqışlıyım, yoxsa sözlerini gözüne soxum.

Bir az sonra elinde yemeklerle geldi.
-Aman bu defe dağıtma, bunların lekesi de qalır.
-Esas qelbinde leke qalmasın.
-Ne qelb qelb diyirsen? Sevgilin atıb seni diyesen yaralısan. Hem neye oturdun qabağıma? İşin gücün yoxdu?
-Felsefe eliyirem seninçün.
-Teşekkürler, Mister Filosof. Diyirem işin yoxdu? Müdürün atare seni işden.
-Narahat olma, şef sayılaram.
-Uu şef garson!
-Garson yox, şef. Yemek şefi. –yarı utancaq gülümsemeyle başını yana eydi.
-Yemek şefi? Bildiyimiz kuxnada qışqırıb ona buna emr verib möhteşem lezzetler hazırlayan kök, yeke qarınlı şef? SEN? Bu yaşda nece şef olmusan? Mezelenmeye mennen.
-İsteyirsense yemek üstünden şirniyatın menden olsun.
-Sen gedib oralarda kimese hazırlat getir. Men de inanım.
-Gel.
-Hara?
-Gel de gel bax.

<< 1 ... 13 14 [15] 16 17 ... 50 >>