-Hee tek derdimiz de budu.
-Az danış.

Mamamla o qeder gözel ünsiyyetimiz var idi ki. Bir-birini bu qeder anlayan iki insan yeqin ki, heç kim görmeyib bu güne qeder.. “al” desem Quba deyerdi, hele heç “alma” olduğunu bilmeden.
Atam yene çox meşğul olduğundan bizi artıq aeroportda gözleyirdi. Her şeyle maraqlanan şoferimizle birlikde insanların terorist kimi yoxlandığı o mekana –aeroporta getdik. Atam bizi saxta olub olmadığına emin olmadığım gülüşle qarşıladı. Menasızca meni qucaqladı. O uzun ölüm yoxlamasından keçdikden sonra nehayet samalyota, aa bağışlayın, teyyareye mindik. En sevmediyim an. Kemerler, menasız sevimlilikle hereket eden stüyardesisalar (adlarını da deye bilmirem), qalxmaq heyecanı, qarşıda heç ne vecine olmadan xoruldayan dayılar, tekerler yere deyen kimi telefonu açan gencler... En yaxşısı gözlerimi yumub qarşıda xoruldayan dayıya eyni notlarla qoşulmaq idi.

Yanıma oturan şexs etrafdakı eseb korlayan, bütün bedenimi qaşındıran hadiselerin üstüne perde saldı.
Çünki, o uçuş müddetinde hirsden beynimi qanadacaq bir tip idi. İlk baxışda qollarımda bir sızıldama hiss ettim, bu mamamla möhteşem dialoqlarımızı quranda baş verirdi hemişe. Demeli, bu uşaq tipli, yeqin ki hem de uşaq beyinli, çürük banan rengi saçları olan, kivi gözlü “oğlan”la en az mamam qeder gözel söhbetimiz olacaqdı. Menim fikrimi soruşan olsa eger, men heç ünsiyyet filan qurmaq istemirdim. Onunla danışmaqdansa qabağımdakı dayını oyadıb onunla söhbet ederdim. “Nece gözel ahengle xorulduyursuz” deye başlıya bilerdik meselen söhbete. Ama bu “gedenin” üzüme baxıb gülümsemesinden bilinirdi ki, nese derdi var. Susa bilmeyen xala tiplerinnendi.
Oturduğu yere de yerleşmek ne çetin iş oldu axı?! Qurd var ele bil. Gah durur, gah otururdu. Hardasa on deqiqe yerinde fırlanıb sinir sistemimde balaca qığılcımlar yaradandan sonra üzüme baxıb istediyi hediyyeni alan uşaq kimi gülümsedi. Men neynedim? Hahah. Elbette, ters baxışlarımla bala ördeyi gülümsediyine peşman eledim.

<< 1 2 [3] 4 5 ... 50 >>