Ya heddinden artıq saf idi. Ya da dilini başa düşmürdüm deye ele görünürdü. Ama yene de saçlarını yolduqdan sonra mene hediyye almışdı. Eslinde saç yolmaq ele de pis şey deyil, yeni eksine lezzet eliyir.. Elimdeki miniona baxıb soruşdum:
-Ne deyirsen? Sence Bananoviç gelsin?..
Qapını qıran şexsiyyetsiz meni yuxudan oyatdı. O nece qapı döymek idi?! En sakit ölkelerden biri olan Kanadada müharibe başlıyırdı yeqin.
Qucağımda minionla yatıb qalmışdım. Durub qapını açmağa getdim. Eslinde meqsed qapını açmaq yox, qapını qıranın ağzına tepik qoymaq idi. Ele ayağımı uzadıb qapını açmışdım ki, qarşıdakı Beyinsiz az qalsın yıxılırdı. Elinde padnosla dayanıb qapını tepikliyirdi bizim Şef.
-Ne qırırsane qapını, insan yatır burda. İnsan.
-İnsandan çox şire oxşuyursan, güzgüye bax bir.
-Makyajnan yatmıram, bağışla, Şef.
-Qollarım qırıldı.
-Nedi bu? Gözlerim bulanığ görür seher.
-Senin gözün açılana qeder mende qol qalmayacaq. Çekil o terefe. –deyib meni iteledi. Sonra da keçdi getdi yuxarı başa. Cesarete bax.
-Ay uşağ, sene kim dedi gel? Bir qızın otağına girirsen, insan bir az ehtiyatlı olar.
-Senin qız olduğuna dair şübhelerim var.
-Bu şef önlüyünü heç çıxarmırsan?
-Etiraf ele, xoşun gelir. Yoxsa soruşmazdın.
-Manyakdı nedi. İstiden pişmirsen yayın günü uzunqolnan?
-Bu bir heyat terzidi. Sene Kanadanın xüsusi seher yemeyini hazırlamışam.
-O gül de Kanadaya aiddi?
-O bir az romantikaya aiddi amma senin başın çıxmaz.
-Yaxşı ki, Argentinada deyilik.
-Hahahah. Düzdü, yoxsa seher düyü yemek mecburiyetinde qalacaqdın.

Kanadaya evvel bir defe gelsek de, öz seher yemeklerinin ne olduğunu bilmirdim. Çünki, hara getsem de amerikan zavtrakını görende gözlerim başqa heç neye baxmağa cesaret elemirdi. Dillerinden bir xeyir gelmese de, seher yemekleri tam da menlik idi. İstediyim qeder de banan yeyirdim.
Kanada yemeyi de bilmirem öz dadı idi, yoxsa bizim şefin istedadı idise her parçanı ağzıma atandan sonra divana bir az da yayılırdım.

<< 1 ... 20 21 [22] 23 24 ... 50 >>