başladım. Ya yaxınlarda bir yerde kimlerise kesirdiler, ya da ki ora seher şefle getdiyimiz lunapark idi. Seslerin geldiyi yere doğru getmeye başladım. Zombiler olsa da olar, anlaşardıq biz onlarla.
Amma haqlı idim, getdiyim yer “Dileyin mekanı” idi. Hava qaranlıq olanda daha maraqlı görünürdü. Qışqırıq sesleri daha çox idi. Bütün qorxaqlar yığımışdılar yene. İçimden hamısını boğmağ gelirdi. Başlarını tutub demirlere vurmaq, qanlarını axıtmaq, karuselin en yüksek yerinden tepesi aşağı atmaq..
...Qolumun ağrısı daha çox artırdı. İnsanlar da yavaş-yavaş azalırdı. Saat neçe idi ki göresen? Men burda neçe saatdı bele boş-boş oturub qorxaqları öldürmek fantaziyaları qurmuşdum? Havanın serinleşdiyi ve lunaparkın tenha bir terefinde yalnız oturub bütün gece burda neyniyeceyimi fikirleşdiyim an arxadan xeberim olmadan sessizce yaxınlaşan biri çiynime toxundu.
Kim idi üreyimi ağzıma getiren bu şerefsiz?!
Arxaya çevrilib baxanda meni tapanın sarışın bir şey olduğunu gördüm. “Hey” dedi ince sesle.
-Carlos, sen nece tapdın meni?
-What are you doing here? We have looked for you.. (Sen burda neyniyirsen? Seni axtarırdıq..)
-Sene düz eliyib it adı qoyublar, iy bilib gelmisen bura diyesen.

Heç ne demeyib, meni otele apardı. Girişde bizimkiler sırayla düzülmüşdüler. Mamam gören kimi boynuma atdandı.
-Dileeek, hardaydın sen qızım, saat 3-dü!
-Ma, boğmasan deyerem.
-Hara getmişdin sen?
-Gezmeye çıxdım, sora itirdim yolu. –Şef en uzaqda durub kenardan qaşqabaqla baxırdı.
-Gel, çıxaq otağına. Üst-başının halı nedi bele? Sen neynemisen axı ay pinti..
Mamamın gözel sözlerinin müşaiyeti altında otağa çıxdıq. Amma gözümü şefden çeke bilmedim. Niye ele baxırdı ki? Hem de Carlos hardan bilirdi ki men orda ola bilerem? Bunu bilse-bilse Şef bilerdi..
Seher oyananda saat 10 idi. Men niye gec yatanda tez dururam ki? Mamamın “anormal” sözüne bu meqamda qatılıram. Aşağı düşende mamamın kimnense yemek yediyini gördüm. AA! Xanım Fen idi o! Bizim şefin

<< 1 ... 28 29 [30] 31 32 ... 50 >>