olan duzu yemeyine yağış kimi yağdırdım. İstiot töksem bilinerdi; niye rengsiz istiot yoxdu ki?! Yemeyi duza qerq edennen sonra qırağa çekilib gizlendim. Ve budur, 5 deqiqe sonra qurbanımız yemeyine doğru yaxınlaşmaqda idi. Qaraşın, uzun boylu qurban saat 12 istiqametinde masaya yaxınlaşıb oturdu. Üzünde heç bir şübhe hissi ve ya gerginlik görünmürdü. Ya da onu anlamamaq bizim mallığımız idi. Söhbeti dağıltmayaq; qurbanımız qarnını doyuracağından emin hereketlerle yemeyini dadmağa cesaret gösterdi. Ve tam da o an olanlar oldu..
-Ahahahahahahhahahahaah. -dedektif Dilek qurbanımızın üz ifadesine dayana bilmeyib güldü. Şef ise öskürekden boğulmadan su içmeye çalışırdı.
-Neteerdi yemeyin? Yaxşı hazırlamısan? Ahahaha.
-Sen meni öldürmeden el çekmeyeceksen?
-Bir saatdı burda dedektiflik eliyirem. Qatil kimi yaxınlaşıb bıçağla badımcan kimi doğruya da bilerdim seni.
-Qelbini doğramısan sen.
-Bir damcı duza göre artisliy elemeye mene.
-Bir damcııı? Damcııııı??
-Yaxşı, yaxşı ağlama. -deyib qoluna yavaşımsı bir yumruq vurdum. Güldü. Men de bir az gülümsemişdim ki:
-Dişlerivi ağartmaye mene. Sen de o kivinen iş birliyi qurmuşdun. Efv yoxdu! -deyib forsumu da orda qoyub getmek istiyirdim ki, hirsden şişmiş Cörlös geldi.
-You said her?! (Sen ona dedin?!) -eseble amma qışqırmadan şefe dedi.
-I should! (Demeliydim!)
-Was that your responsibility? We were friends!! (Bu senin mesuliyyetin idi? Biz dost idik!)
-That's why I said that! I cant let my friend lie to anyone! (Ele ona göre dedim! Men dostumun kimese yalan demeyine icaze vere bilmerem!)
-Eeee bir bir!
-I know why you did that! (Bunu niye elediyini bilirem!)
-Why? (Niye?) -şefin qışqırığından eser elamet qalmamışdı.
-Dayanun daaa! Sesiviz başıma düşdü! Bir adam olun! İkiviz de heyvansız!! Heeeeyvaaaan! Carlos çıxıb getdi.
-Paa nazına bax bunun.
-Off Dilek of!
-Oooo sene nolub?
-Niye belesen sen?
-Hekimin elinnen düşmüşem. Gülme! Sene dedim gülme! Efv yoxdu!

<< 1 ... 42 43 [44] 45 46 ... 50 >>