başqa heç ne hiss etdirmirdi. Men niye bele yalnız idim axı? Niye dostum yox idi? Özümdeki sehv her ne idise görmürdüm yeqin. Çirkin idim belke? Ya da yaxşı geyinmirdim. Amma eşitdiyime göre dostluq bunların üstünde qurulmurdu.. Bes neydi mendeki problem? Meni yalnız qoyan yanlış ne idi? Hamı birlikde deyib gülürdü, mense birinci sinifden tek-tenha qıraqlarda oturub kitab oxuyurdum. Uşaqları da başa düşmürdüm. Hamısı boş-boş gezmekle eylenirdi, heç birinin heç neye marağı yox idi. Ne kitab oxumaq, ne kinoya baxmaq, ne idmanla meşqul olmaq.. Vaxtından tez böyümüş dediqoducu arvadlar idiler sanki. Universitete de getmemeyimin sebebi yalnız qalacağımı bilmek idi.. Men illerle fotoaparatla gördüyüm her şeyin şeklini çekirdim ve bir gün fotoqraf olacağıma inanırdım, etrafımdakı uşaqların buna gülmesine baxmayaraq. Onlar utancaq idiler, onlar üreklerinden keçen sözleri deye bilmirdiler. Yaltaqlanmağı yaxşı bacarır, her etdikleri davadan, mübahiseden sonra bir-birinin üzüne utanmadan gülürdüler. Belke de men onları anlaya bilmirdim deye yalnız idim. Belke de men de onlar qeder utancaq, meqsedsiz, xeyal gücü olmayan, heyatın bilinen qanunlarıyla yaşamağı seçen, heç bir marağı olmayan, qarşısındakı engelleri aşmağa çalışmayan biri olsaydım, yalnız olmazdım..

Yellençekde öz-özüme düşündüyüm an Şefin yanıma oturduğunu hiss elememişdim bele.
-Dileeeek.
-A! Şef? Sen ne vaxt geldin?
-3 defe çağırdım seni. Xeyalların güclüdü deyesen oyana bilmirdin.
-Sence mende ne problem var?
-Nece yeni?
-Mende olan problemleri de.
-Çirkinsen bir az.
-Ciddi deee.
-Çox ciddiyem.
-Gülürsen. Ele problem demirem, sehvlerimi de. Ne bilim xasiyetimle bağlı meselen.
-Bir az kobudsan.. Bir azz.. Yenii. Kobudsan, çox.
-Başqa?
-Üreyinden keçen her şeyi deyirsen, bu yaxşıdı amma qarşındakını düşünmürsen.
-Nece ki?
-Senin dediyin sözlerden sonra qarşındakı ne hisseder düşünmürsen heç. İlk düşündüyün sözü deyirsen. Ona göre bezen qelb qırırsan..
-Bes bunlar bir dostumun olmamasına

<< 1 ... 46 47 [48] 49 50 >>