-Vitrinlere boş boş baxmaqdansa nese yeyek belke?!
-Acmısan? Ne tez.
-Medem meni başa düşmür de, neyniyim.
-Get bir yerde otur ye. Men buralardayam, qutaranda gelib taparsan.
-Bilirem, burdan ayrılan deyilsen..
Frankfurtda düşüb aeroport deyişdirmişdik, 1 saat sonra yola davam. Niye 1 saat vaxt verilir ki? Düşen kimi minseydik kaş. Mamama alışverişin eli boş ya da dolu ferqi yox idi. Sadece baxsa bele doya bilerdi.
Amma men ac idim. Özüme bir yer tapıb oturdum, ne yeyim deye etrafdakı yerlere baxırdım. En yaxşı iş aeroportda işlemek olardı yeqin, dünyanın bütün varlıları, mehşurları buralardan keçirdi. Bize de tek lazım olan şey onlar deyildi?...
Men yemek axtararken heyati meselelere daldığım an Bananoviç qabağımda bitdi. Elinde de bir padnos. Üzüme baxıb gülürdü.
-Hey, I think you’ll like these. (Bunları beyeneceyini düşündüm.) -elindekileri stolun üstüne qoydu. Hamburgerler, kartoşkileer.. Qabağıma bir padnos kalori qoydu, şerefsiiizzz. Men uşaqlığımın en gözel illerini arıqlamaq, diyetalar, idmanlarla keçirmişdim. İndi gencliyimi de bunlara qurban vereceyimi düşünürsense.. Haqlısan. Bir günle heç ne olmaz.
-Ne deyirsen başa düşmürem ama çox sağol. Üreysen. –deyib yemeye başladım. Ele baxıb gülürdü, medeniyyet abidesiydi sanki.
-But I don’t know your name. (Amma men senin adını bilmirem.)
-Neym? Senin adını qoydum da, banan.
-Banana? No. I want to know your name. Name. Youuur.. (Banan? Yox. Senin adını bilmek isteyirem. Ad. Seniiin.)
-Ne deyire. Adını beyenmedin? No zad diyirsen. Minnetin olsun.
-How can I explain you.. Name. What is your name??? (Sene nece başa sala bilerem.. Ad. Senin adın nedi?)
-Hee menim adımı soruşursan sen. Adım Dilek. Neym. Dilek.
-Dilekh.
-Ne güne qoydun adımı. Diii-leeek.
-Dilak.
-E ay uşağ e. DilEEk.
-Dileyh.
-Cörlös. Neterdi? Beyendin?
-What? Hahahhahaha. How could you say that? (Ne? Hahahhahaha. Bunu nece deye bildin?)
-Xoşuna geldi diyesen. Adamda azca kompleks olar da.

<< 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 50 >>