həmsöhbətimi bunun təkcə uşaqlar üçün xarakterik olmadığını, hər yaş dövründə bu halı müşahidə etməyin mümkün olduğunu bildirir. Onun sözlərinə görə, uşaqlardan fərqli olaraq yetkinlik yaşlarında özünəqapanma sevgi münasibətlərinin düzgün qurulmaması, "məni başa düşmürlər", "mən onu belə görmək istəyirəm" və s. bu kimi düşüncələrdə fərdin duyğusallığından irəli gəlir: "Yaşlı insanlarda özünə qapanma duyğusallığın digər bir forması kimi özünü biruzə verir. Ətrafdakıların, yaxınlarının biganəliyindən onlara etdiyinin əvəzini görməməkdən özünə qapanır. Yaşlılar, yeniyetmələr bəzən bu halları bölüşə bilir, amma çox hallarda öz içinə salır".

Bəzi insanlarda içinə qapanma, insanlarla ünsiyyət qura bilməmə formasında özünü göstərir. Bu cür duyğusallıqda insan yalnız öz dünyasında, öz problemləri ilə maraqlanır, ətrafında baş verənlərə qarşı laqeyid olur. Duyğusallığın səbəb olduğu bu melanxolik hal bu tip şəxsləri depressiyaya qədər aparır. Özünü insanlardan təcrid etmə, stressli olma, əsəbləşmək, yas tutma, depressiyaya düşmə, intihar düşüncələri kimi duyğusal insanlar tərəfindən təbii qarşılanan davranışların xüsusi mənaları var. Məsələn, rəfiqəsinin etdiyi bir zarafatdan inciyən qız bütün gecəni ağlayaraq keçirməyi, bütün gecə rəfiqəsinin bu sözü söyləməsinin səbəbi üzərində düşünməyi məqbul görə bilir. Bir başqası üçün isə saçının ağarması, fiziki bir qüsurunun olması depressiyaya girməsi üçün bəs edir. Gözü niyə rəngli deyil, boyu niyə bir az daha uzun deyil kimi onlarla, yüzlərlə mövzu zehnini məşğul edərək, problemə çevrilir. Bütün bunlar üçün də məyus olur, kədərlənir. Bu tip şəxslərdə qaranlıqda oturaraq "düşünmə" bəhanəsi ilə hüznlü şerlər yazmaq, saatlarla divara baxaraq xəyal qurma, yağışda getmək, için-için ah çəkmə, fikirlərə dalmaq, ağlamaq, gözləri dolaraq, səsi titrəyərək danışmaq kimi davranışlar çox xarakterikdir. Bəziləri "fikrini dağıtmaq" adı altında həddindən artıq dərəcədə içki və siqaret çəkir. Nəticədə bunların hamısı çətinliyə,