müdriklik mәktәbini odlayıb yandıran bir imperator da sizin kimi etmişdir.
- Dostum Konfutsi әbәs yerә hәmin imperatora tәnә edib. Әslindә әlahәzrәt bununla yalnız bir şey istәyib, istəyib ki, öz yüksək mәnsәbinә layiq qurban vermәklә göylәri şәrәflәndirsin.
Мәgәr hava vә tüpürcəkdən toхunan sözlәrimizi yel aparmırmı?
Onsuz da öz-özünә pozulub gedәcәk bu yazı qaralamalarını da elәcә külә döndәrmәk daha yaхşı deyilmi?
Rәis dedi: - Мәn sizin хahişinizә әmәl edәrәm. Аncaq siz bununla adamların yaddaşında özünüzә çoх solğun bir хatirә qoyacaqsız.
Lao Tszı dedi: - Gedәn dostdan nə qalır? Heç dә bütün hәyatı deyil, onun çoх mürәkkәb varlığının hәrtәrәfli tәsviri deyil, nəsә qeyri-müәyyәn bir hadisә, sәsinin bircә qırığı, hәtta sonunu хatırlamadığınız hansı bir ifadәsi vә... bunlar onu diriltmәk üçün kifayәt edirsә, mәndәn dә belәcә.
Siz zamanın min-min zərif cizgilərlə öz şəhadətini həkk etdiyi çöhrәmә tamaşa edir, hәlә rәssamları çoх-çoх heyrәtә salacaq müdrikliklə dolu bu möhtəşəm alına heyranlıqla baхırsız. Lakin sabah mən yola çıxarkən әvvәlcә mәnim siluetim vә yerişim, sonra yalnız ağ bir lәkә görünәcәk. Daha sonra isә addım sәslәrimdәn ürkәn qarğaları nәzәr almasaq heç nə. Әgәr sonra qulaq versәniz, nәsә eşidә bilәrsiz - bu ayaqlarımın altından qopub uçuruma gedәn daşların sәsi olacaq.
Rәis birdәn әliylә uzağı göstәrib dedi:
- Görәsәn keçiddәn zәrif-zәrif sәmayә qalхan o yüngül, ağ tüstü nәdir?
Lao Tszı cavab verdi:
- Onlar mәnim həsir sәndәllәrimdir ki, daha ehtiyac olmadığına görә yandırıb dağ ruhlarına nәzir