ifadesine başqa menalar qatıb. bele sözler çoxdu. bele ifadeler çoxdu. minlerledi.
azerbaycan dilinin hem söz dağarcığının, hem de sahib olduğu sözlerin mena yükünün az olması bizim günahımız deyil.
bu barede dövletin sistematik bir siyaseti yoxdu. dil proqressiv bir varlıq olmalıdı. qeydine qalınmalıdı. hamını ilgilendirdiyi üçün her bir adam tek başına dilin qeydine qala bilmez. kompleks yanaşma tele bedir. ve bu dövletin işidi.

eslinde mövzu genişdi, sadece bu deqiqe ağlıma gelenler bunlardı.

p.s.: ironikdi ki, sözlükde sözlerin gücünün ve mena yükünün zeif olmasını tartışırıq.

p.p.s.:meselenin özünü kaçırmadan bir şeye de toxunum burda. cizız reis eger türkçe ifadeler kullanırsa, risovkalıq elemek üçün yapmır bunu. heqiqeten de iletmek istediyi mesajın enerji kaybına uğramadan oxucuya çatdırılmasıdı tek endişesi.
aq, celil memmedquluzade ile eli bey hüseynzadenin dil tartışmasını xatırlatdı. dejavu gibi.

azərbaycan dilini yaxşı bilməyən umbayın çəkdiyi əzab. düzdür azərbaycan dili alman dili kimi zəngin deyil. amma türkiyə türkçəsindən də kasıb deyil yeni. hələ ərab, fars, türk dilini qarışdırıb daha güclü azəri mətni yaratmaq olar. bu zaman alman dili də kölgədə qalar.


bu vəziyyətə dili normal bilənlər də düşə bilər. dildə elə sözlər var ki, onları işlətməyə çəkinirik, halbuki onlar həddən artıq adi sözlərdir və ya adi dildir. bu cür tərəddüdlərin səbəbi məncə narahatçılıq gətirən situasiyadan yayınmaq meylimizdir. kimsə adi, ümumişlək üslubda da danışır. birdən çox adi bir söz işlədir, məsələn, "halbuki", "müxtəsər", "qərəz", "lakin" və s. amma hansısa səbəblərdən bu söz nəsə diksindirici bir effekt verir, bu bizə süni gəlir və bu sözləri eşitməyə, işlətməyə vərdiş etmədiyimiz təqdirdə belə təsir bağışlayacaq, heç bir dünyagörüşü, intellekt, güclü dil bilikləri bizi bu cür reaksiyadan qurtara bilməyəcək. belə şeylərə görə adi danışdığımız dildən çox sözü ixtisara salırıq və adi sözlər də, süni gəlir bizə.


"və" kimi adi bir