qanunu” nədi?
Biz artıq “oğru” aləminin və ideyasının hansı dövrdə və hansı şəraitdə meydana gəldiyini müəyyənləşdirdik və təəccüblü deyil ki, bu aləmin onurğa beynini təşkil edən “qanun” ən başından çox sərt və qəddar idi. Əks təqdirdə hakimiyyətin və taleyin təzyiqi altında əzilən yeni cəmiyyət xarici və eyni zamanda daxili düşmənlərlə necə mübarizə apara bilərdi?! Mərhəmətə, nəvazişə, “ayı” nəzakətinə və zəifliklərə bu cəmiyyətdə yer yox idi. Yalnız hiylə, məkr, dəqiq hesab və yırtıcı duyumu cinayət aləminin elitasına hökmran idi. Taleyin hökmü və cinayət aləminin qərarı ilə “zakonnik” tituluna layiq görülmüş avtoritetli oğru oğru aləminin bir üzvü və patriarxına çevrilirdi. Eyni zamanda onun taleyi və həyatı hamı üçün nümunə olurdu və daim təhlükə altında qalırdı. Qanuni oğru məsuliyyət sahibiydi və cinayət aləminin hər bir vicdanlı üzvünün taleyinə və şərəfinə görə cavabdehlik daşıyırdı. Oğrunun harda, hansı şəraitdə olmasından asılı olmayaraq təqdim etdiyi qanunla cinayət aləminin vicdanlı qisminin qayğısına qalmağa və insan haqlarını qorumağa borclu idi. Oğrunun patriarxı olduğu kütlə əmin olmalı idi ki, qanun hamı üçün birdi və hər kəs bu qanun qarşısında istisnasız bərabərdi. Öz canını qurtarmaqdan ötrü və kommuna naminə qardaşın qardaşı öldürdüyü, “pavlik morozov”ların təbliğ olunduğu, qardaşı və ya oğlu “oğru” olduğu üçün bacıların, anaların güllələndiyi, bütün millətlərin düşünən beyinləri, görkəmli elita nümayəndələrinin sümükləri üzərində belamor kanallar çəkildiyi, Maqadan və Sibir “zek”lərinin canı, qanı bahasına beşillik proqramlarını 200 faizlik norma ilə başa vurulan, bütün ölkənin “donos”lar və “anonimka”lar içində boğulduğu o zamankı gedər-gəlməz və cəhənnəmi xatırladan cinayət aləminin “zek”lərinin qəlblərində şahın qanun deyil, qanunun şah olduğuna dair möhkəm əminlik, inam yaranmalıydı.
Bu baxımdan “qanun”un niyə belə mərhəmətsiz, qəddar formalaşdığını başa düşmək olar. Və nəticədə “oğru dünyası” hakim qaydalarla amansız döyüşə girməli