Hər şeydən şikayət edən bir qız var idi.
Həyatın dözülməz olduğunu düşünürdü. Mübarizə
aparmaqdan yorulmuşdu. Bir problem
qurtarmamış başqası ilə üzləşirdi. Atası qızının bu
vəziyyətini görüb, ona həyat dərsi verməyi qərara
aldı. Qızın atası aşpaz idi. Bir gün onu mətbəxə
apardı. Üç qab götürüb ocağın üzərinə qoydu.
Su ilə doldurduqdan sonra altını yandırdı. Su
qaynamağa başlayanda birinə kartof, o birinə
yumurta, üçüncüsünə isə qəhvə tumları qoydu. Və
qızına bir kəlmə də demədən gözləməyə başladı.
Qızı heç bir şey başa düşmədiyi üçün sakitcə
baxır və bu işin nə ilə nəticələnəcəyini bilmək
istəyirdi. Ancaq o qədər səbirsiz idi ki, bir az
keçməmiş sual dalınca sual verməyə başladı.
Ancaq atasından səs çıxmadı. İyirmi dəqiqə sonra
qabların altını söndürdü. Əvvəlcə birinci qabdakı
kartofu çıxarıb bir qaba qoydu. Sonra ikinci
qabdakı yumurtanı çıxardı. Nəhayət, üçüncü
qabdakı qəhvəni götürüb, bir fincana boşaltdı. Və
üzünü qızına tutaraq soruşdu:
"Nə görürsən?" - "Kartof, yumurta, qəhvə", - deyə
qızı saymazyana cavab verdi. "Daha yaxından
bax", - dedi atası: "Kartofa toxun".
Qız deyiləni etdi. Kartof yumşalmışdı. "İndi də
yumurtaya bax". Yumurtanın qabığı əvvəlkindən
bərk idi. "İndi də qəhvənin dadına bax". Qızı
qəhvədən bir qurtum aldı. Qəhvənin çox gözəl
dadı var idi. İstər-istəməz qızın üzünə xoş bir
təbəssüm yayıldı. Ancaq yenə də bütün bunlardan
bir şey başa düşməmişdi.
"Bütün bunlar nə deməkdir, ata?" - deyə soruşdu.
Atası kartofun da, yumurtanın da, qəhvənin də
eyni aqibətlə qarşılaşdığını bildirdi. Ancaq hər
birinin reaksiyası başqa-başqa idi. Kartof əvvəlcə
bərk, "güclü" və "amansız" görünsə də, qaynar
suyun içərisində yumşalmış, "gücdən" düşmüşdü.
Yumurta isə zərif idi. Nazik qabığı ilə içindəki
mayeni qoruyurdu. Ancaq qaynar suda qaldıqdan
sonra bərkidi, qatılaşdı. Ancaq qəhvə tamam
başqa idi. Qaynar suda qaldıqca həm özü
dəyişmiş, həm də suyu dəyişdirmişdi...
"Sən bunlardan hansısan?" - deyə soruşdu
qızından.