Sevgilim!


Mövsümlərim oldun, gözlərin bir baxdığında yaz, bir baxdığında payız...

Düşünülməmiş sözlər araya girdi, Küsdürdüm qəlbini... Özümdən bixəbər, Məhv etdim mənə olan hisslərini...

Doğru sözdür verməz fayda peşmançılıq, Başlandı və yaşanmadan bitdi artıq...
Amma bunu bilməlisən, bir başqası sevsə Səni ömür boyu,
Əvəz eyləməz sevgimi "bir anlıq"...

Bax mən belə sevdim səni, Sevdim amma gizli qaldı, söyləmədim!...
Sevgimi həm hisslərimi, baxışlarımı gizlədim...
Sən baxanda mən baxmadım, o atəşli gözlərinə...


İlk gözlərini sevdim, Sevgilim!...
İlk sənin gözlərini sevdim, Sevgilim!
Ölmədən onları görə bileydim!...
Ömür kitabımın vərəqlərindən,
Sənsiz günlərimi bir-bir sileydim!
Bilmədim qədrini...

Sözlərin oldu qədərim, bəzən əzrailim, bəzən isə həyata səbəbim... Bitirdin içimdəki sevgini, basdırdım içimə gözlərimdəki xəyalını , indi baxıram sənsizliyə , baxdıqca yanıram özümə və tükənişimə...

Amma yaşadığını və xoşbəxt olduğunu bildiyim müddətdə


SƏNİN NƏFƏSİN YETƏR MƏNƏ,