İmam (ə) ikinci tövsiyəsində buyurur ki, ALLAHın nemətlərinə şükür etmək onlara elə qalib gələr ki, onları çirkinliklərdən və inhirafdan saxlayar. Bu, o zaman baş verər ki, onlar günahkarların halından ibrət alarlar. ALLAHın onları bağışladığı və şeytanın tələsindən qoruduğu üçün Ona şükür edərlər.

İmam (ə) xütbələrinin bir çoxunda insanları qeybətdən uzaq olmağa dəvət edir. İmam (ə) buyurur: “Qeybət edən necə (din) qardaşının qeybətini edib, onu bulaşdığı günaha görə məzəmmət edə bilər?”.

İmamın (ə) bu kəlamı o kəslərə aiddir ki, ismət mərtəbəsindən aşağıda yerləşirlər. Az və ya çox günah işlədirlər. İmam (ə) sonra buyurur: “Yada salmırsınız o zamanı ki, ALLAH günahlarını örtdü. Bu günah, qardaşının günahını qeybət vasitəsilə ifşa etdiyi günahdan da böyük idi. Necə onu günahda məzəmmət edə bilər ki, özü onun kimisini etmişdir. Əgər eyni onun kimisini etməyibdirsə də, ALLAHın başqa günahını etmişdir. Bu günah - qardaşının günahından böyükdür”.

İmam (ə) bu nurani kəlamı ilə bizə qeybətin fəlsəfəsini açmaq istəyir və buyurur ki, insan necə başqasının günahını ifşa edə bilər. Halbuki, özü də bu günahın eynisini yerinə yetirmiş olar. Bu zaman özünün işlətdiyi günah, qardaşının günahından çox böyük olar. Çünki başqasının eybini tutmuş və abırını aparmış olar.

İmam (ə) davamında buyurur: “ALLAHa and olsun! Əgər böyük günah işlətməsə də, üsyanı kiçik olsa da, onun insanların eybini deməsinə cürəti və axmaqlığı - ən böyük günahlardandır”.

İmam (ə) buyurur ki, insan başqasının qeybətində iştirak etməsə də, başqasının eybini faş etməyə cürət etməsinin özü də böyük günahdır. Yəni, bu günahı etmir, ancaq ona cürət edir. Bunun özü də böyük günahdır. Başqasının eybini deməyə cürət etməyin özü də böyük günahdır. İnsan qeybət etsə, cəmiyyətdə çox böyük fəsad yaratmış olar və vəhdəti aradan aparar. Ona cürət etmək də bu fəsadlardandır. Ancaq qeybət kimi böyük deyildir. “Ey iman gətirənlər! Gümanlardan çox çəkinin. Çünki (həqiqətə zidd) gümanların bəzisi(nin