Vlll əsrdə yaşayan böyük övliyalardan Şaqiqi-Bəlxi hər kəsin öz başına çarə axtardığı bir qıtlıq ilində bir varlının köləsinə əl açıb oynamasına şahid olur. Ona yaxınlaşıb soruşur:
-Hər kəs qıtlıqdan, aclıqdan şikayət edərkən, sən nəyə güvənirsən?
Kölə cavab verir:
-Hər kəsdən mənə nə? Mənə heç nə olmaz. Ağamın 7-8 kəndi var, hər ehtiyacımız ordan ödənilir.
Bu cavab, elə bil, Şaqiqini qəflətən oyatdı. Çünki o da qıtlıqdan narahat olmuşdu. Kölənin sözlərindən sonra öz-özünə deyir:"Hey Şaqiqi, özünə gəl! Bu kölə insan olan ağasına bu qədər güvənir, özünü bu qədər rahat hiss edir. Axı sən bütün canlıların ruzi verən Allaha inanır və təvəkkül edirsən. Bu, necə təvəkküldür ki, qıtlıqdan əndişələnirsən?"

Yeddi dəfə
Həzrəti Əbuddərda rəvayət edir:
-Hər kim səhər və axşam yeddi dəfə:"Allah mənə yetər, Ondan başqa ilah yoxdur. Ona təvəkkül etdim. O böyük ərşin Rəbbidir,"-desə, Allah onun bütün sıxıntılarını aradan qaldıraR...