Elə insanlar olur ki,sevgili desən deyil,dost desən heç deyil..(dost olmasını istəməzsən)..sevmirsən əslində..qəribə bir doğmalıq..o yazmasa əhvalın pozulur..çox tez tez də yaza bilmirsən bezməsin deyə.. amma dayana da bilmirsən..darıxırsan..hətta qısqanırsan da..bilirsən ki,həyatından çıxsa kədərlənəcəksən..amma həyatına başqa biri girsə danışa bilmirsən..yaza bilmirsən..öz özünə. inciyirsən..qəribədir..günahlandırırsan..hirslənirsən..sənə xəyanət edirmiş kimi çıxırsan özündən..sonra "sənə nə olub?!" deyirsən özünə..biraz sakitləşib düşünürsən ki,o belə soyuq rəftara layiq deyil..hər şeyi düzəltməyə çalışırsan..gülüşlərlə dolu mesajlar başlayır yazılmağa..üzündə bir damcı da təbəssüm olmur o anlarda..amma bilirsən ki,o,sənin yazdığını görüb necə sevinib..bilirsən ki,sənə necə hörmət edir,necə əzizsən..bəlkə də,o da sənə qarşı eyni sevgini bəsləyir..insanlıq sevgisini,dostluğu,mənimsəmə hissini..münasibətlərin yüzlərlə növü var bu həyatda..sevgili olmaq,dost olmaq,ana övlad olmaq,bacı qardaş olmaq,iş yoldaşı və ya sinif yoldaşı..bir də belə arada qalan münasibətlər..hansı ki,bilinməzlik hissi yeyib bitirir insanı..adını qoya bilmədiyin hisslər..insanı zaman zaman sevindirən..zaman zaman güclü edən..zaman zaman öldürən hisslər..