Alın yazısına, qismete inanmırdı. “ İnsan yalnız zövq almaq, xoşbext olmaq üçün yaranıbdır ” – deyirdi, üreyi hansı qadına, qıza isindise, onlara qarşı ferqli niyyetlerle addımlar atdı. Atdığı her addımda sonsuz ümidleri vardı. Semaye xanım oğlunun dağınıq gözlerinden utanırdı. Zamana tez vaxtda yaxşı qız tapıb evlendirmese, oğlunun arxasınca türmeye ziyarete gedecek günler uzaqda deyildi, en pis halda ise, üreyi yaralı, parçalanmış ana kimi qebrinin üste gül qoymaq ehtimalı da var idi. Defelerle oğlundan şikayetler bir-birinin ardınca gelirdi: ya oğlunu redd ele buralardan, ya da köçün gedin...
Zaman ağıllıydı ( qorxaqlar özlerini adeten ağıllı gösterirler ), evinde kişi olmayan qadınlarla, qardaşı olmayan qızlarla gelecekde xatırlayacağı xatireleri üçün günler yaşayırdı. Yeni-yeni qadın qoxularını onlar marketin qapısından içeri girmemiş duyurdu. Qadınların ekseriyyeti dar düşüncelerinde formalaşdırdığı sınaqlarından keçmemişdiler. Aleminde dile getirilmesi düzgün olmayan müxtelif adlar, damğalar qazanmışdılar.
Anası Semaye bir gece çox dad eledi, feryad qopartdı. Yorulub yola getire bilmediyi oğluna xeberdarlıq etdi; - bir gün bezib gedecem. Senide övladlıqdan silecem – dedi, dizlerini çırpa-çırpa yere çökdü, hönkür-hönkür ağladı. Zamanı anası çox danlamışdı, lakin bu veziyyetde görmemişdi. İlk defe utandı. Anasına yaxınlaşdı, qucaqladı. Bir neçe deqiqelik sükutdan sonra dile geldi. Anasını sevindirmeye özünü borclu hiss etmekden çox, mecbur qalan adam kimi danışdı; - bağışla qurban olum. Besdir e, men de bezdim avaraçılıqdan. Get, kimi isteyirsen al. Orta mektebi qurtaran qız olsa yaxşı olar. Gözü açılmış qız istemirem, ev qızı olsun.
Semaye xanım sevindi; - Bes nece? Ne görmüsen o pozğunlarda? Sinif yoldaşımın qızı var. Mektebi bu il qurtarıb. Her telefonda danışanda anası mene söz atır ki, onsuzda oxumur, yaxşı qismet olsaydı vererdik. Qız çöl nedir bilmir heç.
Zamanı fikir götürdü; - Qızı görmüsen? Heç olmasa, mene de yaraşsın. Bu qızla sabah

[1] 2 3 ... 5 >>