Alın yazısına, qismətə inanmırdı. “ İnsan yalnız zövq almaq, xoşbəxt olmaq üçün yaranıbdır ” – deyirdi, ürəyi hansı qadına, qıza isindisə, onlara qarşı fərqli niyyətlərlə addımlar atdı. Atdığı hər addımda sonsuz ümidləri vardı. Səmayə xanım oğlunun dağınıq gözlərindən utanırdı. Zamana tez vaxtda yaxşı qız tapıb evləndirməsə, oğlunun arxasınca türməyə ziyarətə gedəcək günlər uzaqda deyildi, ən pis halda isə, ürəyi yaralı, parçalanmış ana kimi qəbrinin üstə gül qoymaq ehtimalı da var idi. Dəfələrlə oğlundan şikayətlər bir-birinin ardınca gəlirdi: ya oğlunu rədd elə buralardan, ya da köçün gedin...
Zaman ağıllıydı ( qorxaqlar özlərini adətən ağıllı göstərirlər ), evində kişi olmayan qadınlarla, qardaşı olmayan qızlarla gələcəkdə xatırlayacağı xatirələri üçün günlər yaşayırdı. Yeni-yeni qadın qoxularını onlar marketin qapısından içəri girməmiş duyurdu. Qadınların əksəriyyəti dar düşüncələrində formalaşdırdığı sınaqlarından keçməmişdilər. Aləmində dilə gətirilməsi düzgün olmayan müxtəlif adlar, damğalar qazanmışdılar.
Anası Səmayə bir gecə çox dad elədi, fəryad qopartdı. Yorulub yola gətirə bilmədiyi oğluna xəbərdarlıq etdi; - bir gün bezib gedəcəm. Sənidə övladlıqdan siləcəm – dedi, dizlərini çırpa-çırpa yerə çökdü, hönkür-hönkür ağladı. Zamanı anası çox danlamışdı, lakin bu vəziyyətdə görməmişdi. İlk dəfə utandı. Anasına yaxınlaşdı, qucaqladı. Bir neçə dəqiqəlik sükutdan sonra dilə gəldi. Anasını sevindirməyə özünü borclu hiss etməkdən çox, məcbur qalan adam kimi danışdı; - bağışla qurban olum. Bəsdir e, mən də bezdim avaraçılıqdan. Get, kimi istəyirsən al. Orta məktəbi qurtaran qız olsa yaxşı olar. Gözü açılmış qız istəmirəm, ev qızı olsun.
Səmayə xanım sevindi; - Bəs necə? Nə görmüsən o pozğunlarda? Sinif yoldaşımın qızı var. Məktəbi bu il qurtarıb. Hər telefonda danışanda anası mənə söz atır ki, onsuzda oxumur, yaxşı qismət olsaydı verərdik. Qız çöl nədir bilmir heç.
Zamanı fikir götürdü; - Qızı görmüsən? Heç olmasa, mənə də yaraşsın. Bu qızla sabah