çöle-bayıra çıxmaq var.
Semaye xanım gülümsedi; - Göyçekdi. Bir suyu sene çekir.
Zaman sevindi; - Daha de dünya gözelidirde.

Semaye evvelceden aldığı üzükle sinif yoldaşı, neçe illik refiqesi Ruhanegile getdi. Ersiz olan iki qadın söhbeti çox uzatmadılar, aralarında razılığa geldiler. Nişan etmemiş bir başa toyun olacağı ayı deqiqleşdirdiler. Ruhanenin eri bir il bundan evvel şekerden haqq dünyasına qovuşmuşdu. Arvadına ve qızına miras qoyduğu iki obyektden her ay yaxşı pul gelirdi eve.
Semayegilin de qazancı pis deyildi. Her iki ailenin toyu uzatmaq üçün heç bir sebebi yoxuydu.
Semaye özüyle getirdiyi üzüyü gelecek gelininin barmağına taxdı, alnından öpüb xeyir duasını verdi. Gelin olacaq Sevil on sekkiz yaşında özünü otuz ilin arvadı kimi hazırlamışdı. Zamana ise, evde arxayın ola bilecek qadın lazımdır. Gözü açılmamış, anasına qulluq edecek qadın!...

Payızın ilk oğlan çağını xatırladacaq ay – Sentyabr.
Toyuna on beş gün qalmız Zaman mehlede üç ildi görüşdüyü dul qadından – Şebnemden başqa, telefonundan diger qızların,qadınların nömrelerini silmişdi. Özünden on yaş böyük olan Şebnem o biri görüşdüyü qadınlar kimi onun cibini güdmürdü. Eksine, yeri gelende, xeyri deyecek meslehetler verirdi. Bezen Zaman heyfslenerek bildirmişdi ki, aralarındakı yaş ferqine baxmayaraq, heyatındakı ilk kişisi olsaydı, aile quracağı qadın mütleq Şebnem olardı.
Semaye oğluyla Şebnem arasındakı münasibete defelerle öz iradlarını bildirmişdi. Şebnemden ayrılmağa Zamanın üreyi gelmirdi. Bir neçe defe özü ayrılıb, tekrar yene Şebneme qayıtmışdı.
Ne qeder çox insanla ünsüyyet qursan, defelerle sevsen, sonunda yene doğmalıq hiss etdiyin, bağlandığın insana geri qayıdırsan. Zamanla Şebnem arasındakı münasibet ilk aylardan uzaq, sonradan ise, izah oluna bilinmeyecek bağlılıq, ferqli hisslerdir.
Semaye razı deyildi – oğlu Şebnemi toyuna çağırsın. Şebnem özü toyda iştirak etmek isteyirdi.
Saat altıdır. Qız terefden de, oğlan terefden de gelen qonaqlar evvelceden

<< 1 [2] 3 4 5 >>