Küçük kız ,annesiyle yürürken birden durdu.
Yağmur damlacıklarıyla ıslanan gözlüğünü
çıkartarak baktığı şey, babasıyla birlikte
bisiklette giden bir başka kız çocuğuydu.
Bisikletin arka tarafındaki minder üzerine
oturan kız, düşmemek için babasına sıkı sıkı
sarılmış ve soğuktan pembeleşen yanaklarını
onun sırtına dayamıştı. Adamın ara sıra yana
dönerek söylediği sözler küçük kızı kıkır kıkır
güldürüyordu.
Kaldırımdaki kız,bisikletin arkasından
bakarken,annesi durumu farkedip:
-Evdekiler yetmiyormuş gibi gözün hala
bisikletlerde,diye çıkıştı.Ama eğer
beğendiysen,baban onu da aldırır.
Küçük kız yumuşak bir sesle:
-Bisiklete değil kıza bakmıştım,dedi.Babası,o
vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da...
Annesi,küçük kızı hiç duymamış gibiydi.Onun
kürklerle çevrili şapkasını düzeltirken:
-Arkadaşların,bu havada bile okula yürüyerek
geliyor,dedi.Halbuki baban,işe giderken de
olsa birkaç dakikasını ayırıp seni
mercedes'iyle getiriyor.
Kızın gözü yine bisikletteydi.Kadın,alaycı bir
ifadeyle:
-İstersen baban da seni bisikletle
getirsin,diye devam etti.Ne de güzel
yakışır,öyle değil mi?
Küçük kız,inci taneleri gibi süzülen
gözyaşlarını annesinden saklamaya
çalışırken:
-Çok isterdim,diye cevap verdi. Belki de
böylelikle, babama sarılırdım.