qelbin döyünerek ağrıyanda
yanında olurdum... Sabah da sen gel, qebrim
üste, sevgilim...Gelende qızıl gülü getirmeyi de
yaddan çıxarma... He, bir de unutmamış deyim ki,
sinende daşıdığın o ürek menimdir... Qelbime
yaxşı bax, çünki göz yaşlarımla, adını yazdım
ora... Seni senden çox seven bir sevgi var,
qelbimin içinde... Seni sevirem, ruhlarımız
qovuşuncaya qeder sevecem, sevgilim...>>
Bu sözleri oxuduqdan sonra qız sinesinde daşıdığı
üreyin sevdiyi oğlana aid olduğunu, cerrahiyye
emeliyyatından çıxanda gördüyü üzü bağlı, cansız
gencin , öz üreyini ona veren sevgilisi olduğunu
anladı...
Ele hemin anda qız huşunu itirib, ölüm yuxusuna
qerq oldu... Amma üreyi döyünmekde davam
edirdi... Aradan 20 il vaxt ötür... Üreyi döyünse
de, qız hele de ölüm yuxusunda xestexana
otağında yatır... Kim bilir, belke sonsuzadek bele
yatacaq...
Bu da kederli bir hekayenin sonu... Bu hekayeni
teqdim etmekde meqsedim, sizleri
kederlendirmek deyil... Sadece ibret götürseniz,
yeter... Sevmek gözeldirse, sevdiyin şexsi itirmek
ise, ezab-eziyyet ve dehşetdir... Ne ise... Sevin,
sevilin. Aldadıb, aldanmayın... Uğurlar size...

<< 1 2 3 [4]