Sen! Bile bilmezsen meni...
Biçare olub arxandan qaçaraq "Geri
dön!" deyeceyimi düşündün... Ve meni
gözleyirdin
Y A N I L D I N ! Sehvi eden xeyanetin evezini ödemeye
mehkumdur! İcaze vermirem sene.
Layiq deyilsen mene! Qadağan etdim
özümü sene. Ve sen yene
gözleyeceksen "belke bir ümid" deye...
Yene gelmeyeceyem! Ağrılarla yaşasam da netice ortada. Seni
düşünmürem artıq ve emin olmalısan ki
bu yazdığım da sene SON MEKTUBUM...
Belke yene duyğularına esir düşüb
telefona sarılacaqsan... Meni
axtaracaqsan ..XEYR!... Esla etme. Düşünmürem ve düşünmekde
istemirem xeyanetini... Bağışlamağı
sınadım inan... Amma olmadı yalanlar
içinde qeribe bir sevda!. Ağla indi
halına... Ne qeder inciksense mene köhnelerin
yaşanmışlığı xetirine üzr isteyerem
senden... Uzun uzun yazardım sene...
İndi bir neçe cümleni bele çetin
yazıram.. ...Senin de eyni fikirde
olmağını meni ve duyğularımı anlayıb artıq sevgi düşüncelerinden çıxmağını
isteyirem... "BİZ" deye bir şey olmamalı
artıq... Yalnız yolları ayrılan iki ürek...
İstemirem seni... İsteklerimi de texire
saldım sabahları olmayan günlerime...
Heyat qazanılmış bir zefer görünür insanlara... O zeferde itiren menem...
Seni istemekle birlikde qeyri-mümkünü
qebul etmeye çalışdım... Yalanlarına,
saxtalığına inandım... Ve buna göre seni
isteklerimden çıxardım... Çata bilmedim
sene... İtkin şeherlerin diyarına sürüdün meni... Yaram sızladı yanır!
İstemirem seni... unuduram yavaş yavaş
keçirdiyimiz o saxta gözellikdeki
günleri... Köhne xatirelerden behs
etmek istemirem. Onsuz da bu an ki
halını texmin edib üreyimdeki cümleleri susdurub mentiqim istiqametinde
qelemime istiqamet verirem...
Artıq bitirmeliyem... Son bir isteyim var senden! "Lütfen Düşüncelerime Bir damla Yaş
olub DÜŞME..!