Gənc idi, gözəl idi, bacı-qardaşı yox
idi, evin tək övladı idi. Azad idi.
Rahat geyinirdi, şalvar, ya ətək fərq
etməzdi. Amma hicablı xanım idi...
Universitet xəyalları vardı... Və bir
gün ... Qapı döyülür:
- Ana, baxarsan?
- Yaxşı, qızım.
- Kimdir?
- Poçtalyonam.
İmtahanların nəticələri gəlmişdi.
Hələ xəbəri yox idi, ən gözəl
universitetlərdən birinə daxil
olmuşdu. Həyəcanla açdılar zərfi. Və
arxasınca təxmin ediləcəyi kimi
sevinc qışqırıqları və s.
Yaşadığı şəhərdən kənarda idi
universitet. Amma fərq etməzdi.
Başörtüsü problemi də var idi
məktəblərdə. "Əşi, 3-4 ildən bir şey
olmaz. Açarsan başını, nə edək
məcburuq" - deyirdilər ailə üzvləri.
Çamadanlar hazırlandı, yola
düşdülər. Atası Sevdanı bir evə
yerləşdirdi və gəldi. Bundan gözəl nə
ola bilərdi Sevda üçün. Ali məktəbə
daxil olmağı istəyirdi, amma ən
əsası, ailədən uzaq olmağın verdiyi
rahatlıq olacaqdı. Sevgililəri
olacaqdı, istədiyi vaxtda çölə
çıxacaqdı...
Məktəbdə "x" camaatından olan
(müəyyən bir təriqət) biriylə
qarşılaşdı. Çox yaxşı anlaşdılar.
Aradan 2 il keçmişdi ki, Sevda
universitetdəki təhsilini yarımçıq
qoyub evinə döndü. Ailəsi çaşdı.
‘'Qızım, gözlərin qızarıb, xeyirdir,
xəstələnmisən?'' - deyə soruşdular.
Cavab vermədi.
Günlərlə otağından çıxmadı. Həkimə
apardılar, bir şey çıxmadı. Amma
gözləri daim qırmızı idi. İllər keçdi,
çox elçilər gəldi, amma hər görən
"Xəstəliyi var" deyə imtina etdi.
Nəhayət, bir gün bir gənc "Nə olacaq
ki" düşüncəsiylə Sevda ilə evlənməyi
qəbul etdi. Sevda gözəlliyə
əhəmiyyət vermirdi. Atası oğlandan
nə iş gördüyünü soruşanda,
"Hamballıq edirəm" - dedi. Atası
əvvəl istəmədi, amma sonra
"Başqasıyla evləndirə bilmərəm"
deyə razılığını verdi.
Ailə qurmalarından 1 ay keçmişdi.
Yoldaşı yuxuya getdikdən sonra
Sevda ortadan itirdi. Fateh bunu hiss
etdi. "Mənim xanımım nə edir, yoxsa
narkotikdən istifadə edir?" - deyə
fikirləşdi. Şeytan vəsvəsələr verirdi
hər gün: "Bəlkə də aldadır səni,
boşan getsin. Sənə qızmı