ki, adamın masasının ətrafında dolansın və hansı mahnını istəyirsə onu oxusun. Ofisantlar pərvanə olur onun ətrafında. Gözü masada nəyəsə ilişən kimi danışmasına belə imkan verilmir. Bir göz qırpımında qarşısındakı qabda həmin yemək olur. Hətta əllərində olsa bəy-gəlini düşürdüb onu orada otuzdurarlar ki, özünü qonaq kimi hiss etməsin.

Və o masanın düz axırında oturan professora “müəllim sən Allah az danış qonaqların ürəyi sıxılmasın” deyib danlayırlar. Onsuzda pulsuz kişidi deyib əzirlər, heç ürək sözlərini deməyə belə imkan tanımırlar.

Və ya bəzən bir ailənin içində oxumuş, savadlı olan amma işsizlikdən iş tapa bilməyən oğul anasının gözündə, Moskva bazarlarında göy-göyərti satan qardaşından daha aşağıda dayanır. Ana elə həmişə o pul qazanan oğlu üçün ağlayır, qonşularına acıq vermək üçün elə hey onu tərifləyir və ona ümid bağlayır. Təhsilli olan isə yalnız təəssüf edir və bu ədalətsizliyi ömrünün sonuna kimi anlamır.

Bax belədir bu məmləkətdə işlər. Bu günkü cəmiyyətimiz də bax o analar kimidir. Harınlamış məmur olmaq, fahişə olmaq, savadısz və intelektsiz olmaq, müğənni olmaq, halal zəhmətdən, qeyrətli olmaqdan, savadlı və intelektual olmaqdan, müəllim olmaqdan daha çox