… Bir neçe il sonra ve budur yene eyni doğma şeher, heminki küçe ve xarici görünüşünde esaslı deyişiklikler olmasına reğmen  heç deyişmeyen Heyat.

Heyatda tesadüfler olmur, bes göresen bir il sonra mehz eyni günde, onunla son görüşünün il dönümünde yene eyni küçeyle getmesi tesadüf deyildirse, taleyin bir sınağı idimi?! Gözden bu qeder müddet uzaq olan birisi hele de unudulmamışdı. Bu küçede yeniden addım-addım getdikce üreyi ilk görüşlerinde olduğu kimi heyecanla atırdı. Demek ki, zaman heç de bütün yaralara melhem deyilmiş. Bedene düşen yanıq lekesi kimi birinin üreyine vurduğu damğa sona kimi seninle yürüyürmüş.

İller önce son görüşlerinin seherisi işden uzunmüddetli ezamiyyetin verilmesi qeder gözel fürset ola bilmezdi Heyat üçün. Yeni iş rejimi, yeni mekan, dağların eteyinde onu unuda bileceyini ümid edirdi. Halbuki özü de ne yeni mekanın, ne ferqli işin onu esla unutdurmayacağını çox yaxşı bilirdi. Onu unutmaq üçün üreyini deyişdirmesi lazım idi sadece, bu ise mümkün deyildi…

Ezamiyyet müddetinde xoş anlar da az olmamışdı. İçindeki acısı az da olsa sengimiş, arxa plana çekilmişdi. Bir növ işledilmeyen eşyaların sandığa qoyulub ağzının qıfıllanması kimi. Ancaq sandıq da bir müddet sonra tozunun alınması, havalandırılması üçün açılır, mehz ezamiyyetin bitmesi kimi.

Bakı da bu müddet erzinde sanki heç deyişmemişdi. Binaların arakesmelerinden gelen küleyin vıyıltısı, heyetlerde oynayan uşaqların sesi…Bütün bunlar hamısı xatireleri canladırırdı yeniden. Onun ara-sıra Heyatın iş yerine geldiyi de olurdu. Heyat da işden icaze alar, bir neçe saatlıq ele iş binası etrafında mehlelerde gezişer, söhbet ederdiler. Sonra da here öz evine yollanardı. Görüşleri ferqli olardı diger görüşlerden. Bele ki, onlar sevgili kimi el-ele tutmazdılar. Ancaq dost görüşü de sayılmazdı bu görüşler. Arada edilen zarafatları çaşqınlığa salardı Heyatı her defe. Mehz ele bu zarafatlar da onu ümidlendirmiş, hislerinin qarşılıqlı olmasını düşündürmüşdü.

Uzun-uzadı düşüncelerden

[1] 2 3 ... 9 >>