sonra axır ki, iş binasının həyətinə çatdığının fərqinə vardı. Giriş kartını çantasından çıxarıb binaya daxil oldu. İşə gəldiyi ilk gündəki kimi yenə binadakı lift işləmirdi və Həyat pilləkənlə yuxarıya doğru irəliləməyə başladı. Bu da 7 – ci mərtəbə. Otağa daxil olanda doğma məkanından ötrü necə də darıxmış olduğunu hiss etdi. Köhnə masa, kompüteri, dəftərxana ləvazimatları və ən əsası yaşıl qovluqlar. Yaşıl rəngi çox sevdiyindən özündən asılı olduğu təqdirdə hər yeri bu rəngə boyadardı. Hələ uşaqlıqdan kağız – kuğuzla qurdalanmağı sevən Həyata bu qovluqları hər dəfə nəzərdən keçirmək isə daha çox zövq verər, yorğunluğu aradan qalxardı sanki. Sevimli əşyalarına başı o qədər qarışmışdı ki, ətrafdakı səssizliyi heç önəmsəməmişdi. Bəs yaxşı, bütün işçilər birdən hara yoxa çıxıb? Bu sualı özünə verməklə arxadan hamının qəfildən “Xoş gəldin!” deməsi üst-üstə düşdü. Məgərsə, iş yoldaşları ona surpriz etməyi qərara almışlar. Hamı burada idi, rəisdən tutmuş adi mühəndisinəcən. Kiçicik çay süfrəsi ətrafında Həyat ezamiyyət təəssüratlarını bölüşdü, o cümlədən işdə bu illər ərzində baş verən yeniliklərdən xəbərdar oldu.

Bir qədər sonra yenidən hamı iş başına keçdi. Həyat da kserokopiya aparatının arxasına keçdi. Uzun müddət dağ havası ilə qidalandığından aparatın tozunun iyi daha kəskin hiss olunurdu.

İş günü beləcə sona çatdı. Bir qədər sonra Həyat artıq avtobusda idi. Tıxacla əlaqədar avtobus çox yavaş gedirdi. Həyat da qulağında musiqilərə qulaq asa-asa, bekarçılıqdan pəncərədən ətrafa baxırdı. Birdən gözlərinə inanmadı, bu o idi. İllər sonra məhz bu gündə onu görmək…Növbəti bir təsadüf, ya da acı bir zarafat… Həm də ikiqat zərbəli, o tək deyildi. Yanında çox da kök olmayan, orta boylu, qucağında şirin körpə qız uşağı olan birisi ilə dayanmışdı. Ancaq qızın üzü görünmürdü. Bəlkə də bu gəlin və körpənin ona heç bir qohumluğu yox idi. Lakin buna baxmayaraq Həyatın ağlına gələn yeganə fikir bu oldu: “- Demək evlənib…” Göz yaşlarına hakim ola bilmədi, qəhərini içində