ə boğmaq istəyinə baxmayaraq damcılar bir-birinin ardınca üzündən süzülürdü. Bu şəkildə necə gəlib evə çatdığını da bilmədi. Anasının “Qızım, bəlkə zəngdən əlini çəkəsən?! Mən artıq qapını açmışam.” deməyinə qəfil ayıldı. Gülümsəyərək içəri keçdi, zəngi bu qədər basmağını və gözlərinin qızartısını gərgin və yorucu iş günü ilə əlaqələndirdi. Birbaşa əl – üzünü yumaq üçün hamam tərəfə yollandı.

– Qızım, yemək soyuyur, əl – uzunu yumaq nə uzun çəkdi?

– Ac deyiləm, ana. İşdə mənim üçün “Xoş gəldin” partisi düzənləmişdilər, bol süfrə açılmışdı. O qədər şirin yemişəm ki, iştaham tamam qaçıb.

– Şirin??? Mən səni artıq tanımıram, deyəsən. Mənim qızım və şirin? Nə isə, burda bir iş var amma… yeməyi bir qırağa qoyuram, fikrini dəyişsən qızdırıb yeyərsən. Mən gedim Nazilə xalaya qışa tədarük görmək üçün kömək edim. Birləşib tərəvəzlər almışıq, birgə iş görəndə rahat olur. Sənin sevimli leçondan bağlayacağıq. Yaxşı ki, onun kimi qonşumuz var.

– Yaxşı, ana, yorulmayasız!

Evdə tək qalan Həyat hönkürtü ilə ağlamağa başladı. İçi çox dolmuşdu. Bu an psixoloqların 1 məsləhəti yadına düşdü. İçindəkini kağıza həkk etmək. Əlinə kağız və qələm alıb yazmağa başladı.

– “Son görüşümüzdən artıq xeyli keçib. Elə məni lənətlədiyin gündən də. Dolmuşam, həm də çox. Nifrət etməyimə ramən, hələ də sevilməyin əsəbləşdirir. Əvvəllər həyatımda olduğun zamanlar məni əsəbləşdirdiyində hirsimi sənin özündən çıxar, acı sözlərlə dolu sms-ləri sənin özünə yollayardım. Sənin  heç bir cavab yazmamağın məni daha da əsəbləşdirərdi. Hirsim soyuduqda isə nə yaxşı ki, həmin an mənə cavab verməyib deyə düşünərdim. Çünki onda hər şey daha da ağırlaşardı. İndi artıq belə bir imkanım da yoxdur. O qədər sözün üstündən xətt çəkib sənə yenidən yazmaq heç bir mənliyə sığmaz. Bir neçə saatdan sonra ad günün olacaq. Səni düz saat 00:00 – da ilk təbrik edən özüm olmuşdum. İndi isə kim bilir yerimi kim tutub. Bəlkə də indi bu gün sənin yanında gördüyüm o xanımın və qızıvın yanındasan. İçimdən bir anlıq