arzu da keçdi, bilirsən?! Arzumdan özüm də qorxdum. Bu sözləri dilimə gətirə bilməməkdən ötrü lal olmaq istədim. Sən də nə arzu edəcəyimi bilsəydin, kar olmağı arzulayardın. Maraqlı gəldi, eləmi? Elə isə buyur, bu da arzum – Heç xoşbəxt olma! ”

Ağlaya-ağlaya bu sözləri yazdı. Lakin heç cürə sakitləşə bilmirdi. Çünki, bu sözlər sahibinə deyil, sadəcə bir kağıza ünvanlanmışdı. Normalda psixoloji testlərdə deyildiyi kimi məktubu yandırmaq da onun acısını soyutmayacaqdı. Sonda məktubu ünvansız da olsa göndərməyi qərara aldı. Bir zərf götürdü və məktubu onun içinə qoydu. Fikirli olduğundan zərfin bir tərəfində artıq bir ünvanın – öz ünvanlarının yazıldığının fərqinə varmadı. Həyatın anası hər nə qədər cəhd göstərsə də telefonla sms yazmağa özünü alışdıra bilməmişdi. Telefonda da hər şeyi təfərrüatıyla danışmaq mümkün olmadığından qızı ezamiyyətdə olduğu vaxtlarda ona məktubu dədə – baba qaydasına uyğun olaraq zərfə qoyub poçtla göndərərdi. Keçən günlərin birində də anası məhz ona məktub yazanda bu zərfi götürmüş, lakin elə həmin gün Həyat evə zəng edib gələcəyini xəbər verdiyindən fikrindən daşınmışdı. Zərfdə də yalnız öz ünvanlarını yaza bilmişdi. Beləcə Həyat həmin zərfi çantasına qoydu və yatağını rahatlayıb, yerinə uzandı.” Sabah küçələrin birində zərfi poçt qutusuna ataram, elə təsəvvür edərəm ki, məktubu ona göndərmişəm. Beləcə sakitləşərəm.” Bunları düşünə-düşünə yuxuya getdi.

Səhər açıldı. Həyat hazırlanıb evdən çıxdı. Həmişə olduğu kimi anası arxasınca qapını örtdü. Yaxınlıqdakı poçt qutusuna məktubunu ata bilmək üçün ikinci avtobusa qədər piyada getməyi qərara aldı. Məhz buna görə evdən də bir qədər tez çıxmışdı. Bir neçə dəqiqə sonra qutuya gəlib çatdı və çox qəmgin şəkildə zərfi içəri atıb yoluna davam etdi. Saat 09:00 və hamı artıq iş başındandı. İşin əsas hissəsi günün birinci yarısına təsadüf etdiyindən bu saatlarda oturaq vəziyyətdə kimisə görmək qeyri mümkün olur. Bu axarla yenidən iş gününün sonu yetişdi.

– Həyat, məni də gözlə. Metroya kimi