i bir yerdə gedərik.

– Bağışla, Ayşən mama məni gözləyir, mən tez-tez gedəcəm.

– Yaxşı canım, sabahadək. Mamaya məndən salam deyərsən.

– Salam deyən sağ olsun, çoxsağol.

Əslində bu yolu tək gedə bilmək üçün bir bəhanə idi. İçi çox sıxılırdı, yenidən bu şəhərə qayıtmağın, dünən avtobus pəncərəsindən gördüyü mənzərənin acı təsiri heç cürə sovuşub getmirdi. Ona görə kiminsə ünsiyyəti ona artıqlıq edirdi. Əl-əxsus yanındakı eşidilməsi acı verən bir adın sahibinin adaşı olduqda.

Həyatgilin binaları köhnə binalardan idi, əvvəldən mövcud olan poçt qutuları da ləğv edilməmişdi. Poçtalyon da məktubları, abunə jurnalları və. s bu qutulara qoyar, sakinlər mütəmadi olaraq qutularına nəzər yetirərdilər. Həyatın anası da həftəlik jurnallardan birinə abunə olduğundan Həyat hər həftənin son iş günü qutuya baxardı. Bu gün evə gəlişi poçtalyonun gəlməsi ilə üst-üstə düşdü. Amma bu dəfə məktubları paylayan hələ uşaqlıqdan tanıdığı Vaqif dayı deyil, hardasa 18-20 yaşlarında bir qız idi.

– Xanım, siz təzə poçtalyonsunuz? Bəs Vaqif dayı niyə yoxdu?

– Bəli, bu həftə işə düzəlmişəm. Tələbəyəm, Psixologiya fakültəsində. Qiyabi təhsil aldığımdan, müvəqqəti də olsa atam məni yaxınlıqdakı poçt məntəqəsinə işə düzəltdi. Elə əraziyə yaxın mənzillərə məktub dağıtmağı mənə tapşırdılar. Siz hansı mənzildə qalırsınız? Məktub varsa, elə özünüzə təqdim edim.

– Aha, anamın jurnalı gəlməlidi bu gün, mənzil 13.

– Bir dəqiqə qoy baxım, buyurun sizə bir jurnal, bir də məktub çatmalıdı, a göndərilən ünvanı qeyd etməmisiniz ki, bircə öz ünvanınız var. Yəqin ona görə geri qayıdıb. Hazır burdayam, siz ünvanı qeyd edin, məktubu mən özüm poçta çatdıraram.

Həyat məktubu görən kimi, vəziyyəti anladı. “Nə yaxşı ki zamanında gəlmişəm, məktub anamın əlinə keçsəydi, necə olacaqdı?!” deyə fikirləşdi.

– Siz məktubu atın xanım, mən onu göndərmək fikrindən döndüm. Onsuz heç sahibinin ünvanınını da bilmirəm.

– Yaxşı.

Həyat çox yorğun və kefsiz olduğundan, heç məktubu qızdan alıb