şəxsən atmağı da fikirləşmədi və pilləkənlərlə qalxıb mənzilə daxil oldu.

Həftə sonlarını da anasının inadına rəğmən heç yerə çıxmayıb, bütün vaxtı evə qapanmış vəziyyətdə keçirdi. Səbəbini isə yol yorğunluğunun hələ də canından çıxmaması ilə əlaqələndirdi.

Beləcə növbəti iş günü yenə yetişdi. Artıq avtobusda ağlamaq adət halına çevrilmişdi. Anasını üzməməkdən ötrü, evdə heç nə olmamış kimi davranır, ictimaiyyət arasına düşən kimi isə üzündəki yalançı təbəssümü götürülürdü. Ürəyini aça biləcək, onu yorulmadan dinləyə biləcək sirdaşı da yox idi. Xeyli dostu olmasına ramən, hətta anası ilə rəfiqə olmasına ramən bu halından heç kim xəbərdar deyildi. Amma iztirablar ürəkdə qalınca, yarasını daha da dərinləşdirirdi. Bu dəfə isə dərd sirdaşı telefonu oldu. Silinəcək, sahibinə göndərilməyəcək növbəti yazı…

“Kaş sənin adın tək olardı bu ölkədə, hətta bu dünyada. Bəlkə onda bu adı çəkəcək adam da olmazdı ətrafımda. O zaman mütəmadi olaraq adını oxumaq, eşitmək, hər gördüyümdə ürək döyüntülərimin tezləşməsi halı ilə rastlaşmazdım. Görəsən bu zaman da səni unutmaq belə mümkünsüz gələrdimi mənə? Əslində səbəb heç adın da deyil. O yeganə olsa da, külək, gitara, pianino, rok və.s bunlar necə olsun??? Əgər mənim özüm də mənə səni xatırladırsa, mən necə olum bəs?! Bəlkə ürəyimi sənə hədiyyə edim? Onsuz da sahibi sənsən!”

Gərgin iş günü nəhayətki bitdi… Bloka daxil olanda dünənki xanım yenə qarşısına çıxdı.

– Xanııım, salam. Sizi bir neçə dəqiqəlik məşğul edə bilərəm?

– Buyurun.

– Dünən mən sizin məktubunuzu atmadım, hətta bununla kifayətlənməyib, zərfi açıb oxudum. Xahiş edirəm mənə acıqlanmayın. Fərqli insan psixologiyaları, həyatı mənə maraqlı gəlib həmişə. Qanımda var bir kərə, oxuduğum fakültənin təsiri də danılmazdı. Mənə maraqlı gəldi, bu marağı da heç cürə içimdə boğa bilmədim. Həm oxuduqlarıma əsasən deyə bilərəm ki, hərdən tanımadığın birisi ilə də danışıb, ona könlünü açmaq da insanı yüngülləşdirir. Çünki bu zaman qarşınızdakı məsələyə obyektiv