sonra axır ki, iş binasının heyetine çatdığının ferqine vardı. Giriş kartını çantasından çıxarıb binaya daxil oldu. İşe geldiyi ilk gündeki kimi yene binadakı lift işlemirdi ve Heyat pillekenle yuxarıya doğru irelilemeye başladı. Bu da 7 – ci mertebe. Otağa daxil olanda doğma mekanından ötrü nece de darıxmış olduğunu hiss etdi. Köhne masa, kompüteri, defterxana levazimatları ve en esası yaşıl qovluqlar. Yaşıl rengi çox sevdiyinden özünden asılı olduğu teqdirde her yeri bu renge boyadardı. Hele uşaqlıqdan kağız – kuğuzla qurdalanmağı seven Heyata bu qovluqları her defe nezerden keçirmek ise daha çox zövq verer, yorğunluğu aradan qalxardı sanki. Sevimli eşyalarına başı o qeder qarışmışdı ki, etrafdakı sessizliyi heç önemsememişdi. Bes yaxşı, bütün işçiler birden hara yoxa çıxıb? Bu sualı özüne vermekle arxadan hamının qefilden “Xoş geldin!” demesi üst-üste düşdü. Megerse, iş yoldaşları ona surpriz etmeyi qerara almışlar. Hamı burada idi, reisden tutmuş adi mühendisinecen. Kiçicik çay süfresi etrafında Heyat ezamiyyet teessüratlarını bölüşdü, o cümleden işde bu iller erzinde baş veren yeniliklerden xeberdar oldu.

Bir qeder sonra yeniden hamı iş başına keçdi. Heyat da kserokopiya aparatının arxasına keçdi. Uzun müddet dağ havası ile qidalandığından aparatın tozunun iyi daha keskin hiss olunurdu.

İş günü belece sona çatdı. Bir qeder sonra Heyat artıq avtobusda idi. Tıxacla elaqedar avtobus çox yavaş gedirdi. Heyat da qulağında musiqilere qulaq asa-asa, bekarçılıqdan pencereden etrafa baxırdı. Birden gözlerine inanmadı, bu o idi. İller sonra mehz bu günde onu görmek…Növbeti bir tesadüf, ya da acı bir zarafat… Hem de ikiqat zerbeli, o tek deyildi. Yanında çox da kök olmayan, orta boylu, qucağında şirin körpe qız uşağı olan birisi ile dayanmışdı. Ancaq qızın üzü görünmürdü. Belke de bu gelin ve körpenin ona heç bir qohumluğu yox idi. Lakin buna baxmayaraq Heyatın ağlına gelen yegane fikir bu oldu: “- Demek evlenib…” Göz yaşlarına hakim ola bilmedi, qeherini içinde

<< 1 [2] 3 4 ... 9 >>