boğmaq isteyine baxmayaraq damcılar bir-birinin ardınca üzünden süzülürdü. Bu şekilde nece gelib eve çatdığını da bilmedi. Anasının “Qızım, belke zengden elini çekesen?! Men artıq qapını açmışam.” demeyine qefil ayıldı. Gülümseyerek içeri keçdi, zengi bu qeder basmağını ve gözlerinin qızartısını gergin ve yorucu iş günü ile elaqelendirdi. Birbaşa el – üzünü yumaq üçün hamam terefe yollandı.

– Qızım, yemek soyuyur, el – uzunu yumaq ne uzun çekdi?

– Ac deyilem, ana. İşde menim üçün “Xoş geldin” partisi düzenlemişdiler, bol süfre açılmışdı. O qeder şirin yemişem ki, iştaham tamam qaçıb.

– Şirin??? Men seni artıq tanımıram, deyesen. Menim qızım ve şirin? Ne ise, burda bir iş var amma… yemeyi bir qırağa qoyuram, fikrini deyişsen qızdırıb yeyersen. Men gedim Nazile xalaya qışa tedarük görmek üçün kömek edim. Birleşib terevezler almışıq, birge iş görende rahat olur. Senin sevimli leçondan bağlayacağıq. Yaxşı ki, onun kimi qonşumuz var.

– Yaxşı, ana, yorulmayasız!

Evde tek qalan Heyat hönkürtü ile ağlamağa başladı. İçi çox dolmuşdu. Bu an psixoloqların 1 mesleheti yadına düşdü. İçindekini kağıza hekk etmek. Eline kağız ve qelem alıb yazmağa başladı.

– “Son görüşümüzden artıq xeyli keçib. Ele meni lenetlediyin günden de. Dolmuşam, hem de çox. Nifret etmeyime ramen, hele de sevilmeyin esebleşdirir. Evveller heyatımda olduğun zamanlar meni esebleşdirdiyinde hirsimi senin özünden çıxar, acı sözlerle dolu sms-leri senin özüne yollayardım. Senin  heç bir cavab yazmamağın meni daha da esebleşdirerdi. Hirsim soyuduqda ise ne yaxşı ki, hemin an mene cavab vermeyib deye düşünerdim. Çünki onda her şey daha da ağırlaşardı. İndi artıq bele bir imkanım da yoxdur. O qeder sözün üstünden xett çekib sene yeniden yazmaq heç bir menliye sığmaz. Bir neçe saatdan sonra ad günün olacaq. Seni düz saat 00:00 – da ilk tebrik eden özüm olmuşdum. İndi ise kim bilir yerimi kim tutub. Belke de indi bu gün senin yanında gördüyüm o xanımın ve qızıvın yanındasan. İçimden bir anlıq arzu

<< 1 2 [3] 4 5 ... 9 >>