da keçdi, bilirsen?! Arzumdan özüm de qorxdum. Bu sözleri dilime getire bilmemekden ötrü lal olmaq istedim. Sen de ne arzu edeceyimi bilseydin, kar olmağı arzulayardın. Maraqlı geldi, elemi? Ele ise buyur, bu da arzum – Heç xoşbext olma! ”

Ağlaya-ağlaya bu sözleri yazdı. Lakin heç cüre sakitleşe bilmirdi. Çünki, bu sözler sahibine deyil, sadece bir kağıza ünvanlanmışdı. Normalda psixoloji testlerde deyildiyi kimi mektubu yandırmaq da onun acısını soyutmayacaqdı. Sonda mektubu ünvansız da olsa göndermeyi qerara aldı. Bir zerf götürdü ve mektubu onun içine qoydu. Fikirli olduğundan zerfin bir terefinde artıq bir ünvanın – öz ünvanlarının yazıldığının ferqine varmadı. Heyatın anası her ne qeder cehd gösterse de telefonla sms yazmağa özünü alışdıra bilmemişdi. Telefonda da her şeyi teferrüatıyla danışmaq mümkün olmadığından qızı ezamiyyetde olduğu vaxtlarda ona mektubu dede – baba qaydasına uyğun olaraq zerfe qoyub poçtla göndererdi. Keçen günlerin birinde de anası mehz ona mektub yazanda bu zerfi götürmüş, lakin ele hemin gün Heyat eve zeng edib geleceyini xeber verdiyinden fikrinden daşınmışdı. Zerfde de yalnız öz ünvanlarını yaza bilmişdi. Belece Heyat hemin zerfi çantasına qoydu ve yatağını rahatlayıb, yerine uzandı.” Sabah küçelerin birinde zerfi poçt qutusuna ataram, ele tesevvür ederem ki, mektubu ona göndermişem. Belece sakitleşerem.” Bunları düşüne-düşüne yuxuya getdi.

Seher açıldı. Heyat hazırlanıb evden çıxdı. Hemişe olduğu kimi anası arxasınca qapını örtdü. Yaxınlıqdakı poçt qutusuna mektubunu ata bilmek üçün ikinci avtobusa qeder piyada getmeyi qerara aldı. Mehz buna göre evden de bir qeder tez çıxmışdı. Bir neçe deqiqe sonra qutuya gelib çatdı ve çox qemgin şekilde zerfi içeri atıb yoluna davam etdi. Saat 09:00 ve hamı artıq iş başındandı. İşin esas hissesi günün birinci yarısına tesadüf etdiyinden bu saatlarda oturaq veziyyetde kimise görmek qeyri mümkün olur. Bu axarla yeniden iş gününün sonu yetişdi.

– Heyat, meni de gözle. Metroya kimi bir

<< 1 2 3 [4] 5 6 ... 9 >>