yerde gederik.

– Bağışla, Ayşen mama meni gözleyir, men tez-tez gedecem.

– Yaxşı canım, sabahadek. Mamaya menden salam deyersen.

– Salam deyen sağ olsun, çoxsağol.

Eslinde bu yolu tek gede bilmek üçün bir behane idi. İçi çox sıxılırdı, yeniden bu şehere qayıtmağın, dünen avtobus penceresinden gördüyü menzerenin acı tesiri heç cüre sovuşub getmirdi. Ona göre kiminse ünsiyyeti ona artıqlıq edirdi. El-exsus yanındakı eşidilmesi acı veren bir adın sahibinin adaşı olduqda.

Heyatgilin binaları köhne binalardan idi, evvelden mövcud olan poçt qutuları da leğv edilmemişdi. Poçtalyon da mektubları, abune jurnalları ve. s bu qutulara qoyar, sakinler mütemadi olaraq qutularına nezer yetirerdiler. Heyatın anası da heftelik jurnallardan birine abune olduğundan Heyat her heftenin son iş günü qutuya baxardı. Bu gün eve gelişi poçtalyonun gelmesi ile üst-üste düşdü. Amma bu defe mektubları paylayan hele uşaqlıqdan tanıdığı Vaqif dayı deyil, hardasa 18-20 yaşlarında bir qız idi.

– Xanım, siz teze poçtalyonsunuz? Bes Vaqif dayı niye yoxdu?

– Beli, bu hefte işe düzelmişem. Telebeyem, Psixologiya fakültesinde. Qiyabi tehsil aldığımdan, müveqqeti de olsa atam meni yaxınlıqdakı poçt menteqesine işe düzeltdi. Ele eraziye yaxın menzillere mektub dağıtmağı mene tapşırdılar. Siz hansı menzilde qalırsınız? Mektub varsa, ele özünüze teqdim edim.

– Aha, anamın jurnalı gelmelidi bu gün, menzil 13.

– Bir deqiqe qoy baxım, buyurun size bir jurnal, bir de mektub çatmalıdı, a gönderilen ünvanı qeyd etmemisiniz ki, birce öz ünvanınız var. Yeqin ona göre geri qayıdıb. Hazır burdayam, siz ünvanı qeyd edin, mektubu men özüm poçta çatdıraram.

Heyat mektubu gören kimi, veziyyeti anladı. “Ne yaxşı ki zamanında gelmişem, mektub anamın eline keçseydi, nece olacaqdı?!” deye fikirleşdi.

– Siz mektubu atın xanım, men onu göndermek fikrinden döndüm. Onsuz heç sahibinin ünvanınını da bilmirem.

– Yaxşı.

Heyat çox yorğun ve kefsiz olduğundan, heç mektubu qızdan alıb şexsen

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 ... 9 >>