atmağı da fikirleşmedi ve pillekenlerle qalxıb menzile daxil oldu.

Hefte sonlarını da anasının inadına reğmen heç yere çıxmayıb, bütün vaxtı eve qapanmış veziyyetde keçirdi. Sebebini ise yol yorğunluğunun hele de canından çıxmaması ile elaqelendirdi.

Belece növbeti iş günü yene yetişdi. Artıq avtobusda ağlamaq adet halına çevrilmişdi. Anasını üzmemekden ötrü, evde heç ne olmamış kimi davranır, ictimaiyyet arasına düşen kimi ise üzündeki yalançı tebessümü götürülürdü. Üreyini aça bilecek, onu yorulmadan dinleye bilecek sirdaşı da yox idi. Xeyli dostu olmasına ramen, hetta anası ile refiqe olmasına ramen bu halından heç kim xeberdar deyildi. Amma iztirablar ürekde qalınca, yarasını daha da derinleşdirirdi. Bu defe ise derd sirdaşı telefonu oldu. Silinecek, sahibine gönderilmeyecek növbeti yazı…

“Kaş senin adın tek olardı bu ölkede, hetta bu dünyada. Belke onda bu adı çekecek adam da olmazdı etrafımda. O zaman mütemadi olaraq adını oxumaq, eşitmek, her gördüyümde ürek döyüntülerimin tezleşmesi halı ile rastlaşmazdım. Göresen bu zaman da seni unutmaq bele mümkünsüz gelerdimi mene? Eslinde sebeb heç adın da deyil. O yegane olsa da, külek, gitara, pianino, rok ve.s bunlar nece olsun??? Eger menim özüm de mene seni xatırladırsa, men nece olum bes?! Belke üreyimi sene hediyye edim? Onsuz da sahibi sensen!”

Gergin iş günü nehayetki bitdi… Bloka daxil olanda dünenki xanım yene qarşısına çıxdı.

– Xanııım, salam. Sizi bir neçe deqiqelik meşğul ede bilerem?

– Buyurun.

– Dünen men sizin mektubunuzu atmadım, hetta bununla kifayetlenmeyib, zerfi açıb oxudum. Xahiş edirem mene acıqlanmayın. Ferqli insan psixologiyaları, heyatı mene maraqlı gelib hemişe. Qanımda var bir kere, oxuduğum fakültenin tesiri de danılmazdı. Mene maraqlı geldi, bu marağı da heç cüre içimde boğa bilmedim. Hem oxuduqlarıma esasen deye bilerem ki, herden tanımadığın birisi ile de danışıb, ona könlünü açmaq da insanı yüngülleşdirir. Çünki bu zaman qarşınızdakı meseleye obyektiv yanaşır,

<< 1 ... 4 5 [6] 7 8 9 >>