… Bir neçə il sonra və budur yenə eyni doğma şəhər, həminki küçə və xarici görünüşündə əsaslı dəyişikliklər olmasına rəğmən  heç dəyişməyən Həyat.

Həyatda təsadüflər olmur, bəs görəsən bir il sonra məhz eyni gündə, onunla son görüşünün il dönümündə yenə eyni küçəylə getməsi təsadüf deyildirsə, taleyin bir sınağı idimi?! Gözdən bu qədər müddət uzaq olan birisi hələ də unudulmamışdı. Bu küçədə yenidən addım-addım getdikcə ürəyi ilk görüşlərində olduğu kimi həyəcanla atırdı. Demək ki, zaman heç də bütün yaralara məlhəm deyilmiş. Bədənə düşən yanıq ləkəsi kimi birinin ürəyinə vurduğu damğa sona kimi səninlə yürüyürmüş.

İllər öncə son görüşlərinin səhərisi işdən uzunmüddətli ezamiyyətin verilməsi qədər gözəl fürsət ola bilməzdi Həyat üçün. Yeni iş rejimi, yeni məkan, dağların ətəyində onu unuda biləcəyini ümid edirdi. Halbuki özü də nə yeni məkanın, nə fərqli işin onu əsla unutdurmayacağını çox yaxşı bilirdi. Onu unutmaq üçün ürəyini dəyişdirməsi lazım idi sadəcə, bu isə mümkün deyildi…

Ezamiyyət müddətində xoş anlar da az olmamışdı. İçindəki acısı az da olsa səngimiş, arxa plana çəkilmişdi. Bir növ işlədilməyən əşyaların sandığa qoyulub ağzının qıfıllanması kimi. Ancaq sandıq da bir müddət sonra tozunun alınması, havalandırılması üçün açılır, məhz ezamiyyətin bitməsi kimi.

Bakı da bu müddət ərzində sanki heç dəyişməmişdi. Binaların arakəsmələrindən gələn küləyin vıyıltısı, həyətlərdə oynayan uşaqların səsi…Bütün bunlar hamısı xatirələri canladırırdı yenidən. Onun ara-sıra Həyatın iş yerinə gəldiyi də olurdu. Həyat da işdən icazə alar, bir neçə saatlıq elə iş binası ətrafında məhlələrdə gəzişər, söhbət edərdilər. Sonra da hərə öz evinə yollanardı. Görüşləri fərqli olardı digər görüşlərdən. Belə ki, onlar sevgili kimi əl-ələ tutmazdılar. Ancaq dost görüşü də sayılmazdı bu görüşlər. Arada edilən zarafatları çaşqınlığa salardı Həyatı hər dəfə. Məhz elə bu zarafatlar da onu ümidləndirmiş, hislərinin qarşılıqlı olmasını düşündürmüşdü.

Uzun-uzadı düşüncələrdən