Bu gün səni bir nəfər soruşdu məndən...Həm də
bilirsən necə soruşdu? Dedi ki, "sən onu hələ də
sevirsən?" Gözlərim doldu, boğuq bir səslə "hə,
hələ də sevirəm" dedim.O da "görünür o da səni
çox sevir ki, ona qarşı içindəki sevgi hələ də
ölməyib"dedi...Sadəcə susdum və güldüm
"ölməyib ona qarşı sevgim ölməyəcək də"
dedim... Amma "o, məni sevmir,heç vaxt da
sevməyəcək" deyə bilmədim...Evə gəlib, səni
xatırladan mahnılardan birinə qulaq asıb
ağlamaqdan başqa çarə tapmadım...Hə sevdiyim,
yenə sən, dediyin o acı sözlər, şirin gülüşün,
gözlərin yadıma düşdü...Yenə sevməməyin düşdü
yadıma...Bəlkə də məni sevmirsən deyə bu qədər
çox sevirəm səni...Bəlkə də mənə acı verirsən
deyə bu qədər bağlıyam sənə...Çarəsi olmayan
tək dərdim sənsən...Elə bir dərdsən ki, min bir
dərmana dəyişmədiyim, elə bir dərd ki, dilim dərd
deməyə belə gəlmir... Elə imkansızsan ki, mənim
üçün...Yuxularıma belə gəlmirsən...Gələndə də
getməyini istəmirəm...Oyanmaq
istəmirəm...Yuxudan durandan sonra isə əvvəl
sevinirəm, sonra saatlarla ağlayıram..Yuxuda belə
ağladırsan məni.Nə dost ola bildik, nə
sevgili...İnan ki, məni sevməyini istəmədim...Sən
isə nə sevdin, nə başa düşdün, üstəlik nifrət də
etdin..."Bəlkə o da sevir" fikrindən başqa heç nə
düşünmürəm...Elə baxırsan ki,
ümidlənirəm...Bəlkə gözlərin sataşır təsadüfən
amma bir baxışınla dünyaları vermiş olursan
mənə... Amma bilirsən nəyə təəssüflənirəm? Mən
baxan kimi sən gözlərini çəkirsən,sən baxan
kimiysə mən...Gözlərimiz belə bir-birinə
həsrətdir...Daha doğrusu mənim gözlərim
gözlərinə həsrətdir...Kaş gözlərimiz sevgili
olsa...Ayrılmasalar bir-birlərindən...Yalnız bir-
birlərinə baxsalar...Sadəcə baxsalar...Hər şey
dayansa, zaman dursa, hər kəs sussa, biz belə
danışmasaq...Sadəcə və sadəcə gözlərimiz
danışsa...