Küsmək nə asandır.Sahiblənməyə,arxa çıxmağa,sevməyə bənzəmir heç...

Qapını örtərsən,telefondan əzbər bildiyin nömrəni silərsən,zəng etsə açmazsan,
son arzusunu belə soruşmadan stula təpik vurma məsuliyyətini zamana buraxarsan...

Zamana dərman da deyilir...

Ancaq bəzən zaman cəllad kimidir...

Bəzən küsmək bir şüşə şərab içmək kimidir...Sərxoş yatarsan,gecənin bir yarısı dilin-damağın qurumuş durarsan...

Küsmək meşənin gizlin yerində ağac qovuğuna gizlənmək, biriləri "alma"desin deyə gözləmək...
"Alma"deyildiyini eşitməzdən gəlib,oyuğun içində daha da büzüşmək kimidir...

Küsmək barışmağı gözləmək,keçən zamanda özünə belə hiss etdirmədən acı çəkmək,sual verildiyində "unutdum"demək kimidir...

Küsmək nə asandır...

Bundan sonra yox saymaqdır bir növ...

Xətt çəkməkdir hər şeyə...

Unutmaqdır...

Kimisinə görə yeni bir həyata başlamaq,kimisinə görə yeni bir səhifə açmaqdır...

Küsmək ardına baxmadan getmək kimidir...

Kiçik barmağını uzatsan,uşaqca şirin bir şeydir...

Cəllad olan zaman

Dərman da olur çox zaman

Zaman keçər, insan niyə küsdüyünü unudar...