birlikdə ümidlərini də gömürdü torpağa…
Sübh çağı. Dünənki gecənin müdhiş
soyuqluğundan əsər-əlamət yox
idi.The Blind Beggar Günəş üfüqdə
parlayır, bəyaz qar isə günəşin zəif
işıqları altında qızarırdı. Havada ilıqlıq var idi. Ölü şəhər sanki dirilməkdə idi.
Balaca da gözlərini açdı. Nağıllar
aləminə düşdüyünü fikirləşirdi. Özünü
belə
gözəl bir otaqda görəndə çox
təəccüblənmişdi. Nə baş vermişdi? Necə olub buraya düşmüşdü?!
Otağı gözdən keçirdi və yanındaca
yaşlı və üzündən nur tökülən bir kişi
gördü. Kişiyə
baxaraq soruşdu:
- Haradayam mən? Siz kimsiniz? Yaşlı kişi cavabında:
- Oğlum, sən dünən soyuqla mücadilə
etməkdə idin. Mən də səni incidən o
insanları gördüm və qəlbim ağrıdı.
Mənim övladım yoxdur və bir anlıq
səni balammış kimi hiss etdim. Anan, atan varmı sənin?
Balaca:
-Mən yetim və kimsəsizəm. Həyatı
dərk etdiyim gündən bəri gördüyüm
tək yer küçələr olub. Sahib olduğum
tək şey yalnızlığım və bir neçə il öncə diləndiyim bu dəsmal…
Dinlədikcə qocanın ürəyi parçalandı
və o gündən sonra bu yetimi öz oğlu
yerinə
qoydu… Bu qoca, həmin o dəbdəbəli
restoranın sahibi imiş sən demə. İllər keçdi. O rəhimli insan dünyasını
dəyişdi və vəsiyyəti üzrə bütün mal
varlığını böyütdüyü bu oğlana verdi.
Oğlan da artıq böyümüş, məşhur, öz
sahəsi üzrə adlı-sanlı bir doktor
olmuşdu. Keçən bu illər oğlanın uşaqlıq xatirələrinə pis iz buraxan
zəngin ailəyə də təsir etmişdi.
Onların oğlu böyümüş və pis yola
düşmüşdü… Ailəsinin bütün pulunu
qumara yatırmış və bütün mal
varlıqlarını uduzmuş və atası da bu hadisədən ürəyi
dayanıb ölmüşdü. Oğlan oxumamış,
avara uşaqlarla
dostluq etmiş və nəticədə çox pis
xəstəliyə yoluxmuşdu. Vəziyyəti
günü-gündən daha da ağırlaşırdı. Anası oğluna çox öyüd
verdi, amma nafilə. Sonda bu avara
yeriməyəcək hala
gəlmiş və yatağa düşmüşdü.
Bir gün bu zalım qadın, məşhur
doktorun adını eşidir və onun qəbuluna düşməyi qərarlaşdırır. Uzun
gözləmədən sonra növbə bu qadına
çatdı. Güc-bəla ilə oğlunu