u qaldırıb
gələrək, həkimin qapısını döydü və
içəridən bir səs gəldi:
- Buyurun! Qadın oğlu ilə otağa keçib əyləşdi və
dərdini anlatmağa çalışdı. Doktor isə
başını qaldırmadan dinlədi. Qadına
baxanda birdən dondu bir anlıq.
Qadına baxdı və gözünün önündə
keçmiş canlandı. Qəlbində ömrü boyu duymadığı hisslər baş qaldırdı. 25 il
öncə yaşadığı o soyuq qış gününü
sanki dünənmiş kimi xatırladı. İçində
nifrət və qəzəb tüğyan edən qəlbi
çox sıxıldı.
Qadın : -Doktor… eşidirsiniz? Sağalacaqmı
oğlum?
Doktor:
-Bəli! … Bəli…
Bir təhər özünə gələn həkim,
qəlbindəkiləri gizləyərək sözünə davam etdi:
-Bəli, sağala bilər, lakin çox
məsrəfiniz olacaq. Özünüz düşünün..
Qadın çarəsiz bir şəkildə otağı tərk
etdi və oğlu ilə evinə doğru yol aldı.
Doktor hirsini cilovlamağa çalışırdı, amma bir zaman qadının ona etdiyi
davranışı xatırlayıb rahat ola bilmirdi.
Sanki sevinirmiş kimi qəlbini bir kin
hissi bürüdü. Amma belə olduğu halda
özünün də onlardan bir fərqsiz
olduğunu düşündü və bu ona heç yaraşmazdı və tez arxaları ilə qaçdı.
- Xanım! İstəyirsinizsə, mən sizə
kömək edə bilərəm.
Qadın susdu. Onsuz da başqa bir əlacı
yox idi. Sevincindən də doktora necə
təşəkkür edəcəyini bilmirdi. Məzlumca baxmaqla kifayətləndi.
Doktora bu baxışlar tanış idi.
Bəli! Aylar keçdi qadının oğlu bir
qəpiksiz sağaldı. Qadın indi anlayırdı ki,
həyatda bəzi şeylər pul ilə ölçülmür.
Və indi tək minnətdar olduğu bu doktor idi. Onu da öz oğlu kimi
sevməyə başlamışdı. Lakin həkimin
içindəki qızğınlıq hələ də tam olaraq
keçməmişdi. Buna görə də başqa bir
şəhərə getməyi qərara aldı. Çox
düşündü. Gedib bəlkə hər şeyi danışaydı?. Yox, bunu bacarmazdı. Və
oturub məktub yazdı…
Sabah olar-olmaz qadıngilin evinə üz
tutdu. Qapını döydü və gözlədi. Qadın
qapını açaraq:
-Həə, oğlum sən idin? Gəl, gəl içəri! -dedi.
Həkim isə zərfi uzadaraq:
-Xeyr. Girməyəcəyəm – dedi və
sonra heç nə söyləmədən oradan
uzaqlaşdı. Qadın bir şey anlamadan
zərfi açdı və oxumağa başladı.