Tek bolumlu hekaye..


Soyuq bir qış günü idi. Küçələrdə bir
səssizlik, bir vahimə hökm sürürdü.
Qar yağırdı. Şəhərin gözəl işıqları ilə
yaranan mənzərə insan qəlbini valeh etsə də, şəhər dərin bir quyu kimi
idi. Hava elə soyuq idi ki… Sanki
minlərlə insanın ahı var idi havada…
Böyük və zərafətli bir tikili qarşısında
kiçicik bir nəfəs vardı. Sadəcə titrək
əlləri və zəif qəlb döyüntüləri olan bir balaca uşaq… Soyuq iliklərinə
qədər işləmişkən, gözünü uzaqlara
dikərək, səsi belə çıxmadan dizi
üstə çökmüş, uzun müddət şəhərə
hakim olan bu səssizliyi pozmayan
qarla danışırmış kimi sakit bir şəkildə mızıldanırdı.
Sanki sonu qaranlıq görünən
gələcəyini, qırılmış
xəyallarını düşünürdü…
Elə bu vaxt qarşısında zənginlərə
məxsus və yuxusunda belə görmədiyi gözəl bir maşın
dayandı. Balacanın gözlərində yox
olmuş işıq yeniden parladı və bir anlıq
dondu. Sadəcə
olanları seyr edir və vəziyyəti
anlamağa çalışırdı. Maşından yaraşıqlı bir bəy, gözəl bir
xanım və şirin bir uşaq endi. Balaca isə
bu insanlara heyrətlə baxır və sanki
qəribə bir
şey görürmüş kimi izləyirdi. Onlar
balacaya yaxınlaşdıqca o özündə bir qorxu hiss
edirdi. Balaca da özündə cəsarət
toplayıb tərəddüdlə də olsa onlardan
pul istədi. Lakin
bu insanlar çox kobud və özünü
bəyənmiş olduqları üçün balacanı itələyərək özlərindən
uzaqlaşdırdılar ..
“Rədd ol! Bizə necə yaxınlaşırsan?!
Sənin kimi bir dilənçi parçasına
verəcək pulumuz
yoxdur bizim… Kimsəsizliyinin günahkarı biz deyilik. İyrənc məxluq!”
– deyib, qadın öz
uşağının qolundan tutaraq özünə
çəkdi: “Gəl balam, yoxsa sənə də
bulaşdırar bu öz
çirkini”. Bunları söyləyərək balacanı tək başına buraxıb qarşıdakı
dəbdəbəli
restorana girdilər. Balaca sanki
yuxudan oyanırmış kimi bir an diksindi
və öz-özünə
düşünməyə başladı: “Niyə mən?! Doğrudan da özüməmmi
kimsəsizliyimin səbəbi?! Acı taleyimin
gunahkarı kimdir?! Niyə mən?!”. Bir
neçə saat keçdi. Balaca buz kimi
havada yavaş-yavaş donurdu artıq. Acı
həyatı ilə