yanılmadınız ki, bu cür sevilən şəxs kişi idi. Hətta siz onu tanıyırsız da, cənab Chouquet- əczaçı. Elə qadını da tanıyırsınız, hər il şatoya gələn stul təmirçisi”.Qəfildən qadınların marağı söndü. Bəziləri “puah” deyə rişxəndli nidalarla adi insanların sevgisinin onları maraqlandırmadığını bildirdilər.Həkim davam etdi: “Üç ay əvvəl yaşlı stul təmirçisi ölüm yatağındaykən məni yanına çağırdılar. Məndən əvvəl keşiş də gəlmişdi. Qadın  bizdən onun vəsiyyətini yerinə yetirməyimizi istəyirdi. Onun bu davranışını anlamağımız üçün ilk öncə bizə öz həyat hekayəsini danışdı. Bu eşitdiyim ən qeyri-adi və ən təsirli hekayə idi: Onun valideynləri də stul təmirçisi idilər. Onların heç vaxt evi olmamışdı, o, uşaqlıqdan çirkli, baxımsız və ac böyümüş, valideynləri ilə birgə qəsəbələri dolaşmışdı. Onlar atlarını, vaqonlarını və itlərini bir yerdə saxlayar, uşaq təkcə otluqda oynayarkən valideynləri də bütün qırıq stulları təmir edərdilər.Körpə qız  bir az uzağa getdikdə  atası əzazil, qəzəbli səslə onu geri çağırardı. O, heç vaxt qayğı ilə əzizlənməmişdi. Böyüyəndə isə o, qırıq stulları daşımağa başladı. Bu zaman küçədəki uşaqlarla dostlaşır, lakin valideynlər uşaqlarını çağıraraq bu çirkli, ayaqyalın qızla danışdıqları  üçün onları danlayardılar, küçədəki oğlanlar ona daş parçaları atardılar. Bir dəfə xeyirxah bir qadın ona bir neçə penni verdi, qız onları çox qənaətlə saxlamağa başladı.Artıq  on bir yaşa çatmışdı. Bir gün qəsəbədə gəzərkən məzarlığın arxasında oyun yoldaşları iki qızıl qəpiyini oğurladığı üçün hönkür-hönkür ağlayan balaca Çouqueti gördü. Daima  həsədlə baxılan, qızın təsəvvürüncə,  heç vaxt əziyyət görməyən  bu balaca şəhərli burjuaziyanın göz yaşları onu çox məyus etdi. Oğlanın  yanına yaxınlaşdı və kədərinin səbəbini bilən kimi yığdığı bütün pulları onun ovcuna qoydu. Oğlan heç bir tərəddüd etmədən pulları götürdü və ağlamağı dayandırdı. Sevinci yerə-göyə sığmayan qız   onu öpdü, oğlanın başı pulları saymağa qarışdığından etiraz etmədi, rədd edilmədiyini