ı cibimdən çıxartdım, hər bir ölkədən olan əzilmiş pullar, qarışıq pennilər və qızıl qəpiklər də vardı. Daha sonra soruşdum: “Qərarınız nədir?”İlk olaraq madam Çouqet dilləndi:  “Əgər  bu dünyasını dəyişmiş birinin arzusudursa, onu rədd etmək qeyri-mümkündür”.Əri də eyni utanmış tərzdə:-Onunla uşaqlarımıza nəsə ala bilərik”.Quru-quru cavab verdim:-Necə istəyirsiniz.-Hər halda sizə belə etməyi tapşırıbsa, pulları bizə verin xərcləmək üçün yaxşı bir səbəb taparıq.Pulları onlara verdim, baş əyib oranı tərk etdim.Ertəsi gün Çouqet bizə gəldi və qaba bir səslə: “Qadın vaqonunu burda qoyub, onunla neynəmək fikrindəsən?” deyə soruşdu.“Heç nə. İstəyirsiz götürün”.“Elə mən də bunu istəyirdim” deyə əlavə etdi və uzaqlaşdı.  Arxadan onu səslədim:-O, qoca atını və iki itini də burda qoyub. Onlara ehtiyacınız yoxdur?O təəccüblə mənə baxdı:-Yox.. Həqiqətən, onlarla nəsə edə bilərəm?-İstəsəniz satarsınız.O güldü və əlini mənə uzatdı, mənsə əlini sıxdım. Nə edə bilərdim ki? Kənd yerində həkimlə əczaçı ədavətdə olmamalıdırlar. Mən itləri saxladım, keşiş isə qoca atı götürdü. Vaqon Çouqetin işinə yaradı, pulu isə dəmiryol kapitalına çevirdi.Bax bu həyatım boyu gördüyüm yeganə dərin və səmimi sevgidir”.

Həkim başını qaldırdı. Gözləri dolmuş zadəgan köks ötürərək dedi:


  “İnkar etmək olmaz ki, yalnız qadınlar bilirlər necə sevmək